่กล้าร้องไห้ออกมา
ซูอี้เชินรู้สึกสะท้านไปทั้งใจ เขาเสียใจทันทีที่พลั้งปากพูดออกไปแบบนั้น จึงรีบเอ่ยขอโทษลนลาน “ขอโทษครับ ลุงขอโทษ เป็นความผิดของลุงเอง”
ในโลกของเด็ก ๆ การใช้คำพูดรุนแรงกับเพื่อนเล่นของแก ก็เจ็บปวดไม่ต่างจากการถูกกระทำกับตัวเอง เมื่อซูอี้เชินตระหนักถึงปัญหานี้ เขาก็อยากจะตบปากตัวเองสักที
ซู่เป่าชะงักไปชั่วขณะ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเอ่ยคำขอโทษต่อเธอ…
เด็กน้อยตัวกลมพลันคลี่ยิ้มออกมา แล้วตบไหล่ซูอี้เชินเบา ๆ พลางปลอบว่า
“ไม่เป็นไรนะคุณลุง”
ที่ผ่านมาเธอเคยแต่ต้องเอ่ยคำขอโทษนับครั้งไม่ถ้วน ทว่ากลับไม่เคยมีใครบอกเลยว่าไม่เป็นไร ดังนั้นเจ้าตัวเล็กซู่เป่าจึงให้อภัยซูอี้เชินทันที เพราะเธอรู้ดีว่าคนที่ไม่เคยได้ยินคำว่า ไม่เป็นไร ย่อมต้องรู้สึกเศร้ามากเพียงใด
สองลุงหลานพยายามช่วยกันหลอกล่อนกแก้วต่อ
“เสี่ยวอู่ ว่าง่าย ๆ หน่อยสิ รีบลงมาเถอะ ลุงเล็กแค่ล้อเล่นน่า เขาไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ”
เด็กน้อยพยายามส่งเสียงหวานออดอ้อนพลางชูมือน้อย ๆ ขึ้นไปกวักเรียกเพื่อนรักบนกิ่งไม้
ซูอี้เชินเองก็รีบปรับสีหน้าให้ดูอ่อนโยนมากเท่าที่จะทำได้ เขาเอ่ยสำทบด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะฟังดูเป็นมิตร “เจ้าเสี่ยวอู่ ฉันขอโทษนะ ลงมาเถอะ! พวกเรากำลังจะไปปักกิ่งกัน ที่นั่นมีสวนใหญ่มาก แกอาจจะได้พบแม่นกสวย ๆ ด้วยนะ… เอ้อ ไอ้เจ้า…”
ซูอิงเอ๋อร์ ซูเยว่เฟย และซูโล่ว เห็นว่าหลานสาวยังไม่กลับมาเสียที จึงตามหาจนมาพบในสวนหล
