้มหน้าลงต่ำเพื่อซ่อนประกายตาบางอย่างที่วาบขึ้นมาเพียงครู่เดียว เธอมั่นใจว่าซู่เป่าจะต้องย้อนกลับมาที่นี่แน่ เพราะนอกจากตุ๊กตากระต่ายตัวนี้แล้ว
เด็กนั่นยังมี เพื่อนตัวน้อยอีกตัว…
ในป่าหลังคฤหาสน์มีนกแก้วหลงทางตัวหนึ่ง มันหยิ่งยโสไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ ยกเว้นซู่เป่าเพียงคนเดียว มั่นใจว่าหากซู่เป่ามาถึง จะต้องแอบไปหามันแน่นอน
หากเป็นกระต่ายผ้าก็คงพอจะฝากคนมารับไปได้ ทว่านกแก้วตัวนั้นกลับมีเพียงซู่เป่าเท่านั้นที่สามารถพามันไปได้
มู่ชิ่นซินเอ่ยพรรณนาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ฉันเพิ่งจะเย็บซ่อมและทำความสะอาดเจ้ากระต่ายนี่เสร็จค่ะ เชื่อว่าถ้าแกเห็นเข้า แกจะต้องดีใจมากแน่นอน”
หลินเฟิงดึงมู่ชิ่นซินเข้ามากอดด้วยความซาบซึ้งใจพลางทอดถอนใจ “ขอบคุณมากนะที่ลำบากเพื่อพี่! เฮ้อ เธอนี่ใจดีจริง ๆ ขนาดซู่เป่าทำร้ายขนาดนั้น ยังไม่ถือสาอีก แถมยังช่วยซ่อมตุ๊กตาให้… รอให้พวกเราตั้งตัวได้เมื่อไหร่ พี่เฟิงคนนี้สัญญาว่าจะตอบแทนเธออย่างงามแน่นอน”
มู่ชิ่นซินซบลงบนอกของหลินเฟิงพลางจีบปากจีบคอเอ่ย “แค่ได้ช่วยแบ่งเบาความกังวลให้พี่เฟิง ฉันก็พอใจแล้วค่ะ”
“เร็วเข้า! รีบจัดบ้านให้เข้าที่เข้าทางหน่อย!” คุณนายหลินเร่งรัดขึ้นมาทันควัน
ยามนี้หลังจากตระกูลหลินล้มละลาย เหล่าคนรับใช้ต่างพากันหนีหายไปจนสิ้น ภายในบ้านจึงไร้คนคอยหยิบจับงานใด ๆ ดังนั้นหลินเฟิงที่เพิ่งปากหวานบอกว่าจะตอบแทนมู่ชิ่นซิน กลับเปลี่ยนท่าทีสั่งให้ไปลงมือปัดก
