บทที่ 6 ของขวัญจากวิญญาณ และการหวนคืนคฤหาสน์หลิน
ภายในห้องผู้ป่วยอันเงียบสงัด ไร้เงาผู้คนตรงต้นทางของเสียงลึกลับ ซู่เป่าบีบผ้าปูนอนจนแน่นพลางเอ่ยถาม
แม้ภายในใจจะสั่นสะท้านด้วยความกลัวเพียงใด ทว่าด้วยนิสัยนั้นถูกพร่ำสอนให้ต้องอดทนมาตลอด เธอจึงพยายามเก็บงำความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉยตามประสาเด็กที่รู้จักระแวดระวังตัว
“คุณเป็นใคร?”
เสียงนั้นตอบกลับมาอย่างราบเรียบ “ฉันคืออาจารย์ของเธอ เรียกฉันว่าอาจารย์สิ”
เด็กน้อยขมวดคิ้วมุ่น ไม่ยอมหลงกลโดยง่าย “หนูไม่มีอาจารย์ที่ไหนทั้งนั้น”
คำตอบซื่อตรงทำเอาเจ้าของเสียงถึงกับสำลักคำพูด
ในวินาทีนั้นเอง บนโต๊ะข้างเตียงปรากฏร่างวิญญาณที่คนธรรมดามองไม่เห็น เป็นชายหนุ่มในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ใบหน้าของเขาซีดเซียว ทว่ากลับดูสง่างาม นัยน์ตาลุ่มลึกดำสนิทรับกับสันจมูกโด่งคม กลับมีริมฝีปากสีแดงสด และแววตาเจ้าเล่ห์เปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน
เขามองเด็กน้อยที่ปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใยพลางคิดในใจ
จิ๊ หลอกยากกว่าที่คิดแฮะ
“เจ้ากระต่ายน้อย…” เขาพยายามเรียกอีกครั้ง
เจ้าตัวน้อยพึมพำงอน ๆ “หนูชื่อซู่เป่า ไม่ใช่กระต่ายน้อย”
ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่งก่อนลูบคางพลางหว่านล้อม “ฉันเป็นอาจารย์ของเธอจริง ๆ นะ ตอนแม่เธอยังมีชีวิตอยู่ ผู้หญิงคนนั้นฝากฝังเธอให้เป็นศิษย์ของฉันแล้ว”
ซู่เป่าเม้มปากแน่น ความรู้สึกต่อต้านพุ่งขึ้นมาในอก “แม่ไม่มีทางทำแบบนั้นแน่”
แม่ไม่มีวันยกหนูให้คนอื่น
