บทที่ 5 ซู่เป่ามีครอบครัวแล้ว!
คำพูดของซูอีเฉินทำให้เหล่าพี่น้องตระกูลซูตาเป็นประกาย และเผยความดุดันเหี้ยมเกรียมออกมาเล็กน้อย
ซูอี้เชินเริ่มบิดข้อมือจนข้อนิ้วลั่นเกรียว ด้านซูอิงเอ๋อร์ ลุงคนที่ห้าซึ่งเป็นวิศวกรโยธาร่างสันทัด ผิวพรรณกร้านแดดตามประสาคนใจร้อน ทันทีที่รับทราบแผนการก็แค่นหัวเราะเย็นชา ไม่รู้ว่าเขาไปสรรหาเหล็กเส้นมาจากที่ไหน ดูท่าคงจะเฝ้ารอเวลานี้มานาน
“ตอนอยู่ในสังคมที่มีกฎหมาย เราไม่ควรลงไม้ลงมือโจ่งแจ้งเกินไป” ซูเยว่เฟย กัปตันหนุ่มผู้สุภาพและมากมารยาทเอ่ยเสียงนุ่มนวล เขาเอียงคอเล็กน้อยพลางก้าวเข้าไปขวางพยาบาลสาวคนหนึ่งซึ่งเดินผ่านมา
“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าแผนกของพวกคุณพอจะมีกระสอบบ้างไหม?”
พยาบาลสาวงุนงง ตอบตะกุกตะกัก “มี… มีค่ะ ห้องยาของเรามีถุงกระสอบป่านอยู่ แต่ถ้าใช้ใส่ของ… เรามีกล่องกระดาษด้วยนะคะ”
เธอเข้าใจไปว่ากลุ่มชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานเหล่านี้ ต้องการภาชนะสำหรับใส่สัมภาระ ซึ่งกล่องกระดาษน่าจะดูดีกว่ากระสอบแน่นอน
“ขอบคุณครับ… แค่ถุงกระสอบก็เพียงพอแล้ว” ซูเยว่เฟยส่งยิ้มละไมให้
เพราะถ้าจะซ้อมใครสักคนให้ถนัดมือ การเอาถุงกระสอบครอบหัวไว้ย่อมสะดวกกว่าเป็นไหน ๆ
เหล่าพี่น้องตระกูลซูต่างยืนนิ่งงันไปครู่ใหญ่ เพราะตกตะลึง กับซูเย่วเฟยผู้แสนสุภาพคนนี้
เดิมทีพวกเขาคิดว่าตนเองโหดเหี้ยมแล้ว ทว่าเมื่อเทียบกับกัปตันซูเยว่เฟยที่วางแผน ‘เก็บงาน’ อย่างใจเย็นภายใต้รอยยิ้ม พี่น้องตร
