ะกูลซูได้แต่ลอบอุทานในใจเป็นเสียงเดียวกันว่า
เจ้าคนสุภาพนี่แหละ ที่น่ากลัวยิ่งกว่าใครเพื่อน!
…
บริเวณสุดปลายทางเดินโซนวีไอพี ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านบานหน้าต่างจนเย็นยะเยือก หลินเฟิงรู้สึกทรมานคล้ายร่างกายกำลังจะแตกเป็นเสี่ยง เขาสาปแช่งอยู่ในใจไม่หยุดหย่อน หลังจากอดทนรอมาค่อนคืน จนตอนนี้รุ่งสาง คนของตระกูลซูยังไม่มีทีท่าจะเปิดประตูออกมาแม้แต่คนเดียว!
ผู้อาวุโสหลินเองก็ทนไม่ไหวจึงต้องปลีกตัวกลับไปพักผ่อนตั้งแต่ช่วงดึก ทิ้งคำกำชับหนักแน่นให้บุตรชายเฝ้าอยู่ที่นี่เพื่อพิสูจน์ความจริงใจ
อุณหภูมิยามค่ำดิ่งต่ำจนบาดผิว หลินเฟิงสั่นสะท้านไปทั้งตัวจนเกือบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ความหิวโหยและง่วงงุนถาโถมเข้าใส่จนสติเริ่มเลือนราง
ในหัวถามหาอ่างน้ำอุ่นและเตียงนอนหนานุ่ม…
ความอดทนอันน้อยนิดสิ้นสุดลงเมื่อเวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง หลินเฟิงตัดสินใจหันหลังกลับอย่างไม่ลังเล
…
ณ ลานจอดรถใต้ดินอันเงียบสงัด
หลินเฟิงเดินตรงไปยังรถพลางต่อสายโทรศัพท์กำชับลูกน้อง “จำใส่หัวไว้ว่าต้องเฝ้าให้ดี ถ้าคนตระกูลซูออกมาเมื่อไหร่ ให้รีบแจ้ง…”
ทว่าคำว่า ‘ฉัน’ ยังไม่ทันเล็ดลอดจากลำคอ ทัศนียภาพรอบกายก็มืดดับลงฉับพลัน มีใครบางคนใช้ถุงกระสอบสวมครอบศีรษะเขาไว้!
ตามมาด้วยห่าหมัดและเท้าที่กระหน่ำลงมาหนักหน่วง จนเขาร้องลั่นด้วยความขวัญเสีย
“พวกแกทำอะไรน่ะ! พวกแกเป็นใครกัน!”
พี่น้องตระกูลซูทั้งแปดคนระดมหมัดเข่าเข้าใส่หลินเฟิงด้วยความบ้าคล
