หลังจากที่ระเบิดความโกรธแล้ว เฮยหยาก็พบว่าเรื่องนี้น่ากลัวมากเพียงใด เขาเข้าใจดีว่าสถานการณ์ในตอนที่พวกเขาเจอนั้นอันตรายเพียงใด ถ้าหวู่หรู่ยีไม่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ สิ่งที่เหนือความคาดหมายก็อาจจะเกิดขึ้น
เมื่อคิดว่าหยางลี่และคนอื่นถูกจัดการในจักรวรรดิปิงเทียน เฮยหยาก็หลั่งเหงื่อเย็น
หลังจากที่สงบ เฮยหยาก็อดไม่ได้ที่พูดกับหวู่หรู่ยีอย่างอ่อนโยนเล็กน้อย เขาป้องหมัดให้กับหวู่หรู่อีและพูดว่า “ขอบคุณที่ช่วยตอนอยู่นอกเมือง ข้า เฮยหยา เป็นหนี้บุญคุณเจ้า”
“เฮยหยา…เฮยหยา ทะ-ทะท่านคือผู้อาวุโสเฮยหยาจากตระกูลเทียนหยวน ? ” คราวนี้หวู่หรู่ยีได้ตระหนักถึงตัวตนที่แท้จริงของเฮยหยา นางหน้าซีดด้วยความตกใจ ไม่น่าแปลกใจที่นางคิดว่าชื่อนี้ค่อนข้างคุ้นหู เมื่อได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเขามาจากตระกูลเทียนหยวน
ในเวลาต่อมา หวู่หรู่ยีก็มาที่ด้านหน้าเฮยหยาและคุกเข่าลง นางอ้อนวอนว่า “ผู้อาวุโสเฮยหยา โปรดช่วยนิกายร้อยรับของเรา นิกายร้อยรับของเรากำลังเผชิญหน้ากับการกวาดล้าง ข้าหวังว่าผู้อาวุโสเฮยหยาสามารถช่วยให้นิกายร้อยรับของเรารอดพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้”
