เจี้ยนเฉินหัวเราะคิกคัก “พี่จินหง ข้าคิดว่าเจ้าเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน แต่ไม่มีมิตรแท้และศัตรูที่ถาวรในโลก มีแต่ผลประโยชน์เท่านั้นนิรันดร์”
“ข้าไม่เห็นด้วยกับคำพูดนั้นจริง ๆ มันผิวเผินเกินไป แต่ข้าต้องยอมรับว่าถูกต้องในระดับหนึ่ง การปรับปรุงความสัมพันธ์ของข้ากับเผ่าดาวทมิฬขึ้นอยู่กับสิ่งนั้น”
“เจี้ยนเฉิน จะ-เจ้าทำอย่างนั้นได้ยังไง ? ข้าเป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นเช่นเดียวกับเจ้า และข้ายังเป็นผู้สืบทอดของจอมปราชญ์สูงสุดยิ่งไปกว่านั้น การดูแลที่เราได้รับในโลกดาวทมิฬนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง” จินหงรู้สึกผิดเมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้
เจี้ยนเฉินยิ้ม “ถ้าเจ้าต้องการประสบความสำเร็จ มันง่ายมาก เจ้าเพียงแค่ต้องมีความแข็งแกร่งมากจนเผ่าดาวทมิฬกลัวเจ้า แม้ว่าพวกเขาจะรวบรวมความแข็งแกร่งของทั้งเผ่าพันธุ์ พวกเขาก็ไม่เป็นภัยคุกคามต่อเจ้า ในระดับนั้น เห็นได้ชัดว่าเผ่าดาวทมิฬไม่สามารถทำอะไรกับเจ้าได้ เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้ พวกเขาจะถูกบังคับให้ยอมรับการมีอยู่ของเจ้า”
