จเหตุผล เขาทำการเก็บเตายาและพูดขึ้น “หากเป็นเช่นนั้นก็นำทางไป แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะทำตามที่รับปากเอาไว้ อย่ามากวนข้าอีก”
หลังจากนั้นเฟิงสือก็ได้นำทางออกไปโดยมี่เจี้ยนเฉินตามหลังมา เขาสงสัยว่านางคิดจะพาเขาไปที่ไหนกัน
“มีเขตอันตรายหลายที่ในโลกดาวทมิฬ แต่ส่วนมากแล้วเป็นภัยต่อขั้นอสงไขย ด้วยความแข็งแกร่งของข้าในขั้นบรรพกาลแล้ว จะมีที่ไหนที่ขังข้าได้หากข้าคิดจะออกมา “ เจี้ยนเฉินคิด แม้ว่าเขาจะไม่รู้ทุกเรื่องในโลกดาวทมิฬ แต่เขาก็พอเข้าใจที่นี่อยู่บ้างตอนที่เป็นหัวหน้าศาลาที่ 5
แต่ไม่ว่าเขาจะคิดยังไง เขาก็ไม่อาจจะคิดหาที่ที่จะฆ่าเขาได้
ทั้งสองเดินหน้าอย่างรวดเร็ว เจี้ยนเฉินได้ตามเฟิงสือไปผ่านภูเขาลูกแล้วลูกเล่า สุดท้ายทั้งสองก็เข้ามาถึงส่วนลึกของเทือกเขาแห่งหนึ่ง
ที่นี่รายล้อมไปด้วยภูเขาและมีบึงขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง ที่นี่อุดมสมบูรณ์ น้ำเป็นสีฟ้า มันราวกับดินแดนแห่งสรวงสวรรค์ เฟิงสือหยุดที่ริมบึง
เจี้ยนเฉินไปยืนอยู่ข้างหลังเฟิงสือพร้อมคิ้วที่ขมวด เขาจำที่นี่ได้ เขาเคยมาที่นี่มาก่อน
“นี่คือที่ที่ข้ากับคุนเทียนพบกัน มันมีความทรงจำของข้ากับเขามากมายที่นี่ รวมถึงความทรงจำที่ไม่อาจจะลืมเลือนได้” เฟิ
