ไป?
“ลองขอคำใบ้จากระบบดีไหมนะ”
ผมเริ่มพิมพ์ลงบนแล็ปท็อป รัวคำถามสารพัดอย่าง ตั้งแต่ส่วนที่ขาดหายไปยันวิธีที่จะทำให้มันดีขึ้น
อย่างไรก็ตาม ระบบได้แสดงจุดยืนชัดเจนตั้งแต่เริ่มแรก
[คุณมีเครื่องมือทุกอย่างที่จำเป็นในการสร้างเกมดังกล่าวอยู่แล้ว โปรดพยายามต่อไป!]
“…ไม่เห็นจะช่วยอะไรเลย”
ผมขยี้หัวด้วยความหงุดหงิด
ชัดเจนมากว่าระบบจะไม่ช่วยเหลือในด้านการพัฒนาเกม ทว่ามันก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปซะทีเดียว
“คุณมีเครื่องมือทุกอย่างที่จำเป็นในการสร้างเกมดังกล่าว…”
ระบบตัดสินว่าผมมีความสามารถในการสร้างเกมแบบนั้นด้วยสิ่งที่มีอยู่ในมือตอนนี้
สิ่งที่ผมต้องทำ คือหาวิธีใช้เครื่องมือเหล่านั้นให้เป็นประโยชน์
‘หน้ากาก แว่นกันแดด แอปประหลาด…’
ผมเริ่มไล่ส่องรายการทุกอย่างที่ได้รับจากระบบ และในขณะที่กำลังไตร่ตรองถึงพวกมันอยู่เงียบ ๆ สีหน้าของผมก็เริ่มแย่ลงยิ่งขึ้น
ไม่ว่าผมจะพยายามคิดมากแค่ไหน ก็ดูเหมือนไม่มีอะไรเป็นประโยชน์สักอย่าง
หัวสมองพลันว่างเปล่าไปจนหมด
แต่—
“แล้วแกล่ะ? ช่วยฉันได้ไหม?”
ผมมองไปยังรอยประทับบนแขน มันขยับยุกยิกทันทีที่ผมถลกแขนเสื้อขึ้นจนมันสัมผัสกับแสงไฟเบื้องบน
นับตั้งแต่การทดสอบครั้งนั้น ‘ไนท์วอล์กเกอร์’ ยังคงอยู่กับผม ติดแน่นเป็นรอยประทับสีดำหนาทึบพันวนรอบเรียวแขนคล้ายก
