ทางออกของปัญหามันอยู่ใต้จมูกแค่นี้เอง
ยิ่งผมคิดถึงมันมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกว่านี่แหละ อาจจะเป็นชิ้นส่วนที่ขาดหายไปของเกม
แต่เอาเข้าจริง…
ผมกลับอยากจะภาวนาให้ตัวเองคิดผิดเหลือเกิน
“อยากจะอ้วกแล้วสิ”
ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปยังประตูห้อง แง้มมันออกเล็กน้อยแล้วชะโงกศีรษะออกไปดู
ข้างนอกไม่มีใครอยู่เลย ดวงไฟในออฟฟิศปิดสนิท ทิ้งให้ทุกอย่างจมอยู่ในความมืดมิดอันน่าอึดอัด ความเงียบงันหนักอึ้งกดทับบรรยากาศ เห็นได้ชัดว่าทุกคนกลับบ้านกันไปหมดแล้ว และเมื่อลองเช็กดูก็พบว่าเวลามันเป็น 1:07 น.
….ผมเป็นเพียงคนเดียวที่ยังอยู่ในกิลด์
“ฮู่วว”
ผมสูดหายใจลึก ๆ และหันกลับไปมองโต๊ะทำงานของตัวเอง
ริมฝีปากสั่นระริกขณะพยายามเค้นสุดสมองหาวิธีแก้ปัญหารูปแบบอื่น แต่ยิ่งคิดเวียนวนอยู่กับทางออกที่เพิ่งค้นพบ ผมก็ยิ่งรู้สึกว่านี่เป็นเพียงหนทางเดียวที่จะทำให้ตัวเองก้าวต่อไปได้
“….ก็ได้วะ”
ทุกส่วนของร่างกายอยากจะปฏิเสธสถานการณ์จำยอมนี้
อยากจะมองหาคำตอบอื่นนอกเหนือจากนี้
ทว่าตัวผมเองไม่มีเวลาเหลือเฟือถึงขนาดให้มานั่งคิดหาวิธีใด ๆ อีกต่อไปแล้ว มันให้ความรู้สึกเหมือนจะเป็นวิธีที่ได้ผลที่สุด และผมไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับมัน
ติดอยู่อย่างเดียวคือ…
“ฉันอาจจะตาย”
ใช่แล้วล่ะ การกระทำข
