องผมมีโอกาสสูงมากที่จะส่งตัวเองไปเจอหน้ายมบาลก่อนวัยอันควร
แต่ถึงอย่างนั้น…
การเอาแต่นิ่งเฉยก็เป็นตั๋วเตรียมทัวร์นรกได้เช่นกัน
ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกเหนือจากต้องลุยไปตามแผน อย่างน้อยที่สุดก็ยังดีกว่ามาเฝ้ารอความตายอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
“ฉันต้องเตรียมอะไรสักหน่อยก่อน”
ผมก้าวออกจาก ‘ห้องทำงาน’ และเข้าสู่พื้นที่ของเจ้าหน้าที่ภาคสนาม ฝีเท้าเดินลัดเลาะผ่านซอกระหว่างฉากกั้นโต๊ะ เงาตะคุ่มดูเหมือนจะยืดขยายและบิดเบี้ยวไปทุกครั้งที่ผมเลี้ยวเข้าหัวมุม ความว่างเปล่าอันน่าขนลุกทำให้พื้นที่บริเวณนี้เหมือนกำลังบีบอัดเข้าใกล้
“เจอแล้ว”
ในที่สุด ผมก็พบสิ่งที่ตัวเองกำลังมองหา
“เจ้านี่น่าจะใช้ได้นะ”
มันคือเชือกยาวและหนาเส้นหนึ่ง
ผมลองดึงอยู่สองสามครั้งเพื่อให้แน่ใจว่ามันแข็งแรงเพียงพอ หลังจากทดสอบเสร็จแล้วก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
“…โอเคเลย”
แม้จะรู้สึกผิดเล็กน้อยที่หยิบเชือกมาโดยพลการ แต่ผมกะว่าจะเอามาคืนให้ทีหลังอยู่แล้ว เพียงแค่ปรายสายตามองแวบเดียวก็รู้เลยว่านี่ไม่ใช่เชือกธรรมดา
มันน่าจะเป็นสิ่งที่พวกเจ้าหน้าที่ภาคสนามพกติดตัวไปตอนทำภารกิจในเกต
“ที่นี่ตอนดึกมันน่าขนลุกจริง ๆ”
ลำพังแค่ความเงียบก็ทำเอาอกสั่นหวั่นใจมากพออยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจคอไม่ดีจริง ๆ คือการไม่มีใคร
