ทะลวงผ่านเสร็จสิ้นแล้ว เขาลืมตาขึ้นและมองไปที่เฟิงสือที่อยู่ห่างจากเขาไม่กี่นิ้ว ก่อนจะถอนหายใจออกมา “ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าเจ้าไม่อาจจะฆ่าข้าได้ ทำไมเจ้าไม่ยอมแพ้กัน ? ”
“แม้ว่าข้าจะไร้การป้องกันรึไม่ต่อต้าน แม้ว่าข้าจะยืนเฉย ๆ และปล่อยให้เจ้าโจมตี แต่เจ้าก็ไม่อาจจะทำร้ายข้าได้แม้แต่เส้นผมด้วยพลังที่เจ้ามี” เจี้ยนเฉินเหมือนจะเริ่มรำคาญกับการที่เฟิงสือพยายามจะปลิดชีวิตเขา เขาดึงผมออกมาจากศีรษะเส้นหนึ่งแล้วส่งให้กับนาง “ในเมื่อเจ้าอยากฆ่าข้ามากขนาดนั้น ข้าจะให้เจ้าดูว่าเจ้าต้องมีพลังแค่ไหนถึงจะฆ่าข้าได้”
“นี่คือเส้นผมของข้า เมื่อเจ้ามีพลังที่จะทำลายเส้นผมนี้ได้ มันก็หมายความว่าเจ้ามีความสามารถที่จะสร้างอันตรายให้กับข้า”
“หากเจ้าไม่อาจจะทำลายเส้นผมนี้ได้ แล้วเจ้าจะมีสิทธิ์อะไรถึงจะฆ่าข้าได้ ? ”
“เจ้าแข็งแกร่งอย่างมาก แต่เจ้าประเมินตัวเองสูงเกินไป ด้วยความแข็งแกร่งของข้าในขั้นอสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 5 แล้ว ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะไม่อาจจะทำลายเส้นผมของเจ้าได้” เฟิงสือเหมือนโดนดูถูกอย่างหนัก นางพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิดและรับเส้นผมนั้นไว้
แต่ทันทีที่นางสัมผัสกับเส้นผมนั้น นางก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาที่ฝามือ มันเกิ
