นเขาพูดถึงคนนอกที่แทบทำให้เผ่าพวกเขาสูญพันธุ์ หัวหน้าศาลาทั้ง 10 ที่มารวมตัวกันในโถงศักดิ์สิทธิ์ดาวทมิฬต่างก็พากันสีหน้าหม่นและเงียบไป
พวกเขาไม่อาจจะปกปิดความแค้นที่มีต่อคนนอกคนนี้ได้ แต่ความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายทำให้พวกเขาตัวสั่นด้วยความกลัวและทำให้พวกเขาได้แต่ก้มหัวให้กับอีกฝ่าย
พวกเขารู้ดีว่าตราบใดที่คนนอกคนนั้นตั้งใจ เขาก็มีพลังเพียงพอที่จะทำลายทั้งเผ่าดาวทมิฬได้
ความสามารถในการกำจัดเมืองมากมายด้วยความคิดนั้นทำให้ทุกคนต้องกลัว
ในพริบตาเขาก็ลบทุกชีวิตในเมืองกลายเป็นทะเลเลือด ความโหดร้ายนี้กลายเป็นฝันร้ายของพวกเขา ไม่มีใครกล้านึกถึงความทรงจำอันน่ากลัวนี้อีก
“คนนอกอาจจะอายุพันปีไปแล้ว เขาจะเข้ามาได้อีกรึ ? ” หัวหน้าศาลาที่ 2 พูดขึ้นด้วยอารมณ์ซับซ้อน
“มันไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือข้าเห็นความหวังในตัวเขา ความหวังที่เราจะออกจากคุกนี้ไปได้ เขาเป็นแค่คนเดียวที่ข้าพบในตลอดหลายปีที่ข้ายอมเดิมพันทุกอย่างไว้กับเขาโดยไม่กังวลอะไร ”
“ผลก็คือแม้ว่าเขาจะเข้ามาไม่ได้ แต่ข้าก็จะยังเปิดลานพิธีและดึงเอาแก่นเลือด 10 หยดเมื่อถึงเวลา จากนั้นข้าจะส่งแก่นเลือดทั้ง 10 หยดนี้ให้เขาด้วยทางอื่นแทน”
“ไม่ว่า
