าเขตของตน กลับกันแล้ว พวกมันยังเฝ้าสมบัติสวรรค์ของตัวเองต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้เจี้ยนเฉินได้เข้าไปเก็บ ที่เขาทำได้ก็ได้แต่มองแล้วบินผ่านมันไป
“แผลข้าหนักหนาขึ้นเรื่อย ๆ การฟื้นฟูจากพลังบรรพกาลนั้นไม่อาจจะตามความเร็วในการบาดเจ็บของข้าได้ทัน มันไม่อาจจะเป็นแบบนี้ต่อไปได้ ข้าต้องหาทางสลัดพวกนี้ให้หลุด” เจี้ยนเฉินกระอักเลือดพร้อมกับอวัยวะภายในที่ปนออกมา ถึงจะเป็นเช่นนั้นแต่เขาก็ยังบินลึกเข้าไปต่อโดยไม่ลังเล
เมื่อสัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลและช่วงปลายไม่คิดจะลงมือ งั้นเขาก็ต้องไปหาสัตว์อสูรหยานหวงขั้นอัครสูงสุด !
ในตอนที่เจี้ยนเฉินบินผ่านภูเขาไป อยู่ ๆ รอบตัวเขาก็ตกอยู่ในความเงียบ เสียงคำรามด้านหลังกลับหายไปด้วย ไม่ใช่แค่นั้น แม้แต่พื้นดินที่สั่นไหวจากการกระทืบของสัตว์อสูรหยานหวงก็ยังหายไปเช่นกัน
สัตว์อสูรหยานหวงที่ไล่ตามเจี้ยนเฉินมาตลอดนั้นกลับหยุดตามเขา
สถานการณ์ที่เปลี่ยนไปนี้ทำให้เจี้ยนเฉินใจหายวูบ ในใจนั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียด เขาได้พุ่งลงมาจากอากาศแล้วลงไปที่ป่าทึบด้านล่างทันที
สัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลช่วงกลางและช่วงปลายไม่กล้าเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว มันหมายความได้แค่ว่าสัตว
