์อสูรหยานหวงที่ปกครองเขตนี้นั้นแข็งแกร่งอย่างมาก
มันเป็นไปได้ที่จะทัดเทียมกับขั้นอัครสูงสุด
ผลก็คือเจี้ยนเฉินต้องปกปิดคลื่นพลังและลบพลังแห่งการมีอยู่ของตนเองออกไป
สัตว์อสูรหยานหวงไม่ใช่ผู้บ่มเพาะของโลกเซียน แม้แต่ตอนที่มีความแข็งแกร่งล้นเหลือแต่ก็ไม่มีการรับรู้วิญญาณเหมือนผู้บ่มเพาะ ผลก็คือตราบใดที่ซ่อนตัวให้ดีพอและไม่อยู่ใกล้มันเกินไป งั้นมันก็ยากที่จะทำให้มันรู้ตัวได้
เจี้ยนเฉินซ่อนอยู่ในป่าและสังเกตรอบ ๆ ตัว เขาเห็นว่ามันไม่ได้มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ในเขตนี้
หลังจากที่ลังเลได้ไม่นานเจี้ยนเฉินก็เริ่มเช็ดเลือดบนร่าง จากนั้นเขาก็เปลี่ยนชุดก่อนจะปีนขึ้นไปบนภูเขาที่เขาเพิ่งข้ามมาตะกี้
เมื่อขึ้นไปถึงยอดเขา มุมมองก็เปิดโล่ง เจี้ยนเฉินพบว่าสัตว์อสูรหยานหวงที่ไล่ตามเขาไปก่อนหน้านี้ยังไม่ได้ไปไหน พวกมันหยุดและไม่กล้าจะเดินหน้ามาต่อก็เท่านั้น
เขารีบกลับไปทางเดิม เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นเจี้ยนเฉินก็ได้แต่ต้องเดินหน้าต่อ แผลของเขายังฟื้นฟูต่อไปเรื่อย ๆเพราะเขารู้ว่าสัตว์อสูรหยานหวงที่แข็งแกร่งอยู่ใกล้ ๆ เจี้ยนเฉินจึงเดินหน้าอย่างระมัดระวังราวกับกำลังเดินบนแผ่นน้ำแข็ง เขาไม่กล้าที่จะบินด้วยซ้ำ
