ปิศาจร่ำไห้ปรากฏขึ้นมาในมือของนาง นางจับมันด้วยมือข้างหนึ่งและใช้มืออีกข้างดีด
หลังจากนั้นสายของพิณก็เปล่งแสงออกมา สายแต่ละเส้นเหมือนกับใบมีดที่คมกริบสะท้อนแสงอันเย็นชาออกมา
“ข้าคงประเมินเจ้าต่ำเกินไป” เจี้ยนเฉินยิ้มออกมาพร้อมกับจัดผมที่ยุ่งของซ่างกวนมู่เอ๋อ แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ กลับไปทางเดิมที่ผู้อาวุโสโมเทียนหยุนพาเราเข้าไป ตอนที่ผู้อาวุโสโมเทียนหยุนพาเราเข้าไป ข้าพบกับต้นท้อเมฆม่วงอมตะและต้นชาหยั่งรู้”
“ลูกท้อเมฆม่วงอมตะนั้นไม่ได้ส่งผลอะไรกับระดับการบ่มเพาะของเรามากนัก แต่ชาหยั่งรู้ขั้นเทพนั้นถือว่าเป็นสมบัติที่ข้าอยากได้มากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้”
“เรามาถึงที่นี่ด้วยความยากลำบาก ดังนั้นเราควรเก็บทรัพยากรไปให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ แม้ว่าเราจะไม่ได้ใช้มัน แต่ตระกูลและสหายรอบตัวเราก็อาจจะต้องการมัน”
เจี้ยนเฉินได้พาซ่างกวนมู่เอ๋อ เดินทางไปตามเส้นทางในความทรงจำ พวกเขาได้พบกับสัตว์อสูรหยานหวงขั้นราชาเทพระหว่างทาง
ก่อนที่เจี้ยนเฉินจะได้ทำอะไร ซ่างกวนมู่เอ๋อก็ได้ดีดพิณก่อนจะยิงแสงออกไปตัดผ่านทุกอย่างและตัดสัตว์อสูรหยานหวงขอบเขตเทพเป็นชิ้น ๆ ได้อย่างง่ายดาย
“สัตว์อสูรหยวนหวงเหล่านี้ต่างก
