็มีแก่น มันคือแก่นพลังงานของมัน เราไม่อาจจะทิ้งให้เสียเปล่าได้” เจี้ยนเฉินยิ้มออกมา เขายังจำได้ดีว่าเขาได้ทะลวงผ่านด้วยร่างบรรพกาลด้วยการดูดซับแก่นในตัวสัตว์อสูรหยานหวงตอนที่มาที่นี่ครั้งแรกกับเถี่ยต้า
แต่ตอนที่เจี้ยนเฉินกำลังจะเก็บแก่นนั้น สีหน้าเขาก็ต้องแข็งทื่อไป เขาพบว่าสัตว์อสูรหยานหวงขั้นราชาเทพที่ ซ่างกวนมู่เอ๋อฆ่าไปนั้น แก่นของมันล้วนแต่หายไปหมด
เขามองไปที่ศพแล้วทำการตรวจสอบสักพักก่อนจะรู้ถึงเหตุผล
“เข้าใจแล้ว วิธีที่สัตว์อสูรหยานหวงพัฒนานั้นค่อนข้างมีเอกลักษณ์ เมื่อความแข็งแกร่งขึ้นมาถึงขอบเขตเทพแล้ว แก่นในตัวพวกมันจะหลอมรวมกับร่างกาย พลังงานในแก่นจะหลอมรวมกับทุกส่วนในร่างกาย”
“มีแค่สัตว์อสูรหยานหวงที่อยู่ต่ำกว่าขอบเขตเทพเท่านั้นที่มีแก่น แต่ยาที่ข้าปรุงได้ตอนนี้ก็ทรงพลังกว่าแก่นของสัตว์อสูรขอบเขตดั้งเดิมอย่างมากแล้ว”
