ังครุ่นคิด แต่ความเงียบนี้คือการทรมานเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินยืนรอคอยด้วยความอึดอัดและกังวล
เขาพบว่ามันเกินจริง เขามาพบกับจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาเพื่อช่วยนางฟ้าเฮายู่ แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีหวังที่จะชุบชีวิตไคยะขึ้นมาได้
“ข้าสร้างคนที่จากไปจากความทรงจำและจิตที่หลงเหลือผ่านกฎแห่งการสร้างได้ แต่พวกเขาจะไม่ใช่คนเดียวกับคนที่จากไป อย่างมากก็เป็นร่างที่มีความทรงจำจากจิตและความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ แน่นอนว่าต้องมีความทรงจำบางส่วนที่หายไป มันจะดีกว่าจะที่จะปล่อยพวกเขาไปตามกาลเวลา ให้พวกเขาได้พักไปตลอดกาล” จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาถอนหายใจออกมาแล้วพูดต่อ “เจี้ยนเฉิน เมื่อเจ้าภักดีต่อสหายของเจ้าเช่นนี้ งั้นข้าจะช่วยเจ้าสักครั้ง ทิ้งสตรีข้างกายเจ้าเอาไว้ ส่วนเจ้าไปได้”
เจี้ยนเฉินลนลานขึ้นมา เขารีบป้องมือคำนับทันที “ขอบคุณท่านที่ช่วย แต่ข้ามีคำขอร้องอีกอย่าง ข้าเต็มใจจะเสนอวิญญาณครึ่งหนึ่งของข้า ข้าหวังว่าท่านจะช่วยชุบชีวิตไคยะขึ้นมาด้วยกฎแห่งการสร้าง แม้ว่านางจะไม่ใช่คนเดิมเหมือนแต่ก่อน แต่ข้าก็เต็มใจจะยอมรับผลลัพธ์นี้”
“นางจากไปแล้ว ทำไมเจ้าต้องดื้อด้านกับเรื่องนี้ด้วย ? เจ้าไปได้แล้ว” เสียงของจอมปราชญ์สูงสุด
