้ยนเฉิน
“เจ้าเศร้ารึ ? เจ้าเจ็บปวดรึ” จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาพูดขึ้นมาช้า ๆ น้ำเสียงของเขาไม่ได้แฝงความรู้สึกใด ๆ
เจี้ยนเฉินจมอยู่กับความเศร้าและความสิ้นหวัง เขากำลังจะเสียนางฟ้าเฮายู่ไป เขาไม่ได้สนใจคำพูดของจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตา
แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะเงียบ แต่จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาก็ไม่ได้โกรธ เขากลับถามขึ้นต่อ “นางสำคัญต่อเจ้าขนาดนั้นเลยรึ ? ”
เจี้ยนเฉินมองไปที่ใบหน้าอันงดงามของนางฟ้าเฮายู่สักพักก่อนจะตอบกลับ “นางช่วยชีวิตข้ามาหลายครั้ง หากไม่มีนาง งั้นคงมีข้าตอนนี้ ในชีวิตข้าแล้ว ข้าติดหนี้นางอย่างมาก มันมากเกินไปด้วยซ้ำ น่าเสียดายที่ข้าไม่มีโอกาสจะตอบแทนนาง”
“เจ้าห่วงนางมาก เพื่อจะช่วยนางแล้ว เจ้ายอมเอาชีวิตตัวเองมาเดิมพันข้ามสะพานชีวิตมา ความพยายามเช่นนี้ก็เพราะนางเคยช่วยชีวิตเจ้ารึ ? ” จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาถามต่อ
“บุญคุณที่นางช่วยชีวิตข้าเป็นแค่ส่วนหนึ่ง นอกจากนี้แล้วนางยังเป็นสหายที่สำคัญที่สุดในชีวิตข้า” เจี้ยนเฉินพึมพำออกมาก่อนจะค่อย ๆ ยกโลงศพขึ้นมาที่ไหล่พร้อมจะกลับออกไป
ตอนนั้นหอคอยได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตา หอคอยนี้มีขนาดเท่ากับกำปั้น มันได้เปล่งแสงสีทองออกมา
หอคอยนี้คือหอคอยอนัตตาที
