องไมล์สนานเท่าไหร่ ผมยิ่งรู้สึกถึงเดจาวูอย่างน่าประหลาด และนั่นเริ่มทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย
ผมอธิบายไม่ถูกเลยจริง ๆ ว่าเป็นเพราะอะไร เขาถึงให้ความรู้สึกคุ้นเคยได้ขนาดนี้
“สวัสดีครับ”
“หือ?”
ผมกะพริบตา หลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง พอรู้ตัวอีกทีเขาก็เดินเข้ามาทักทายผมแล้ว
รอยยิ้มสุภาพประดับบนใบหน้าของเขา ฝ่ามือหนึ่งยื่นมาทางผม
“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”
“…อ้อ สวัสดีครับ”
ผมทักทายกลับพร้อมกับจับมือเขา
ผมเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ ช่วงเวลาหลังจากที่ปล่อยมือไปเลยให้ความรู้สึกอึดอัดอย่างน่าประหลาด แต่ไมล์สก็ดูเหมือนจะไม่ถือสาเอาความ เขาเพียงแค่ยิ้มให้อีกครั้ง
“ผมได้ยินมาว่าคุณมาที่นี่ในฐานะคนสังเกตการณ์ สนใจจะเข้ากิลด์อยู่เหรอครับ?”
“ผมเหรอครับ?”
ผมรีบส่ายหัวด้วยความรวดเร็ว
“เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้นเลย ผมเป็นแค่นักพัฒนาเกมน่ะ มาหาประสบการณ์เอาไปสร้างเกมดี ๆ เฉย ๆ”
“คุณเป็นนักพัฒนาเกมเหรอครับ?”
เขาถามด้วยความสนใจ
“ใช่ครับ”
ก็เป็นแหละ แต่ไม่ได้เก่งอะไรนักหรอกนะ
“แนวไหนเหรอครับ? สยองขวัญเหรอ?”
“…ใช่”
ผมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอายนิดหน่อยที่ต้องยอมรับมัน
“อื่มม”
สีหน้าของไมล์สเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูอึดอัดใจ เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยั้งปากไว้
นั่นทำให้ผมเริ่ม
