สงสัย
“มีอะไรหรือเปล่า?”
“เปล่าครับ คือว่า…”
เขาเม้มริมฝีปากของตัวเอง
“…ไม่รู้สิครับ ผมแค่รู้สึกว่าพวกเกมสยองขวัญมันยังไม่ค่อยใช่เท่าไหร่”
“เอ๋?”
เขาส่ายหน้าแล้วถอนหายใจออกมา
“คุณก็รู้นี่ครับ ถึงแม้ว่าคนส่วนใหญ่จะทำงานประจำทั่วไป ไม่ได้อยู่ในกิลด์แบบนี้ แต่ก็มีคนที่เคยเจอเรื่องสยองเยอะอยู่เหมือนกันนะครับ— หลายคนเจอแทบทุกวันด้วยซ้ำ ผมแค่… ไม่คิดว่าแนวสยองขวัญจะดีน่ะครับ ถ้าอยากสร้างเกมสยองขวัญในสมัยนี้ก็คงต้องสร้างอะไรที่มันโดดเด่นมากจริง ๆ”
“….”
ผมยืนนิ่งเงียบ ไม่สามารถเอ่ยคำพูดใดตอบกลับไปได้แม้แต่คำเดียว
ทำไมผมถึงไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลยนะ?
มันเป็นอย่างที่เขาพูดจริง ๆ โลกใบนี้ไม่เหมือนกับโลกเก่าของผมเลยแม้แต่น้อย ที่นี่มีทั้งกิลด์ ทั้งเกต ทั้งเรื่องบ้าบอคอแตกพวกนั้นเกลื่อนกลาดไปหมด… ขีดจำกัดความอดทนต่อเรื่องสยองของผู้คนย่อมต้องสูงกว่าสมัยที่โลกปกติเป็นธรรมดา
สรุปสั้น ๆ คือ เกมสยองขวัญมันห่วยแตกในโลกนี้
‘อ๊ากกกก…’
ผมอยากจะตะโกนออกมาดัง ๆ อยากจะพ่นคำด่าโคตรเหง้าอะไรก็ตามที่นึกออกสู่อากาศ
‘คิดว่าจะไม่มีอะไรมาทำให้สถานการณ์มันแย่ลงไปกว่านี้แล้วแท้ ๆ’
ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ผมคงต้องตายในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าแน่นอน
“ทุกคน กรุณามารวมกันทางนี้!”
เสียงของหัวหน้าแผนก
