นสังเกตการณ์จะเข้าพักที่นี่ไม่ได้ แต่ช่วงนี้ฉันทำผลงานได้ค่อนข้างดีน่ะ”
ไคล์ยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ
“แน่นอนว่าตึกนี้สงวนไว้ให้พนักงานในกิลด์มากกว่าสมาชิกกิลด์ จะว่าไปนายก็ถือว่าโชคดีอยู่นะ”
“ฉันเนี่ยนะโชคดี…?”
“โอ้ ก็ใช่น่ะสิ”
ไคล์เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ หยิบกุญแจออกมาจากไม้แขวนผนัง แล้วเดินตรงไปยังลิฟต์ที่ใกล้สุด
“…คนในกิลด์น่ะ มีแต่พวกบ้ากันทั้งนั้น ฉันขอแนะนำเพื่อตัวนายเองนะ อยู่แต่กับคนที่เป็นพนักงานทั่วไปเข้าไว้จะดีกว่า ส่วนเหตุผลที่โชคดีก็ นายไม่ต้องไปเจอพวกนั้นไงล่ะ”
“เข้าใจละ”
ขนาดไคล์ยังระแวงปานนี้ พวกเขาเลวร้ายมากขนาดนั้นเลยเหรอ?
“ถึงแล้วล่ะ”
พวกเราหยุดอยู่ตรงประตูไม้บานเล็กที่มีหมายเลข [501] สลักอยู่ด้านหน้า ไคล์ยื่นกุญแจให้กับผม
“นี่เป็นห้องพักของนาย มันไม่ได้ใหญ่โตอะไรหรอกนะ แต่นายจะอยู่นี่นานแค่ไหนก็ได้ถ้าฉันยังอยู่ที่นี่ ถ้ามีใครมาถามว่านายเป็นใคร แค่บอกไปว่ามากับฉันก็พอ”
“มากับนาย…?”
ผมรับกุญแจพลางเลิกคิ้วมองไคล์ที่กำลังยิ้มกริ่ม
“ก็บอกไปแล้วไง ช่วงนี้ฉันทำผลงานได้ค่อนข้างดีน่ะ”
เขาตบหลังของผมก่อนจะเสยเส้นผมยุ่งเหยิงไปข้างหลัง พลางหันตัวกลับและยกมือขึ้นโบกลา
“พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน นี่ก็ดึกมากแล้ว พักผ่อนตามสบายนะ ยังดีที่นายตัดสินใจได้ว
