“…..”
รุ่งเช้า วันอังคาร
ผมยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กล่องใบหนึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะ มีข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดของผมเองบรรจุอยู่ข้างใน ก็ตามที่เห็นกันนั่นแหละ ผมโดนไล่ออก ไม่มีการโทรแจ้ง ไม่มีการเรียกไปคุยต่อหน้า
ส่งมาแค่ข้อความเพียงอย่างเดียว
ไม่สิ ไม่ใช่แม้แต่ข้อความด้วยซ้ำ… เพราะผมรู้เรื่องนี้จากปากของเพื่อนร่วมงานที่เมาแอ๋มาอีกที
บรรยากาศโดยรวมในออฟฟิศดูหดหู่มืดมน ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวที่กำลังเก็บของ เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ อีกหลายชีวิตก็กำลังก้มหน้าก้มตาร่วมชะตากรรมแบบเดียวกัน
แม้ว่าผมจะคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ความรู้สึกตอนโดนไล่ออกจริง ๆ เพิ่งปะทะเข้าอย่างจังเอาตอนนี้
และมัน… แย่ชะมัด
แย่กว่าที่ผมคิดไว้มากทีเดียว
และที่ยิ่งแย่ไปกว่านั้น คือตอนที่ผมเปิดดูบัญชีแล้วพบว่าตัวเองได้รับเงินชดเชยแค่สองเดือน
ภายในระยะเวลาเพียงเท่านั้น ผมต้องหาวิธีพัฒนาเกมสยองขวัญหนึ่งดาวขึ้นมาให้ได้ ไม่อย่างนั้นล่ะก็…
“ฮู่วว”
ผมนวดหน้าตัวเอง พลางจ้องมองไปที่จอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า
‘ยังดีที่ลบแอปประหลาดนั่นออกได้’
คอมพิวเตอร์เครื่องนี้เป็นของบริษัท ผมจึงเอามันออกไปด้วยไม่ได้ โชคดีที่ผมจัดการถ่ายโอนข้อมูลทุกอย่างลงในแล็ปท็อปส่วนตัว และล้างข้อมูลส่วนที่เหลือออกจากระบบไปจนหมด เพื่อให้
