“จ้าวปีศาจชั้นฟ้า ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีความกล้าที่จะออกมา ข้าคิดว่าเข้าจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ของเจ้าในมุมมืด” หัวหน้าพิรุณจ้องไปที่โมเทียนหยุนอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงของนางเย็นช ชาอย่างมาก
โมเทียนหยุนยังคงสงบ เขายิ้มให้หัวหน้าพิรุณ “หัวหน้าพิรุณดูเหมือนจะไม่ต้องพูดอะไรและไม่มีการเจรจาระหว่างของเราสองคน แล้วทำไมเจ้าถึงแสดงออกว่าเราต้องสู้กันอย่างเป็นตายเมื อเราพบกัน ? ”
หัวหน้าพิรุณสูดลมหายใจอย่างเย็นชาและพูดอย่างกัดฟัน “ไม่มีความข้องใจที่ไม่สามารถเจรจาได้ ? ในอดีต ลัทธิปีศาจชั้นฟ้าภายใต้คำสั่งของเจ้าโจมตีจักรวรรดิเมฆทวีของข้า เราสูญเสียผู้ คนนับไม่ถ้วน ผู้อาวุโสสูงสุดจำนวนมากตายด้วยน้ำมือของลัทธิปีศาจชั้นฟ้าของเจ้า ความคับข้องใจนี้ยังไม่มากพออีกหรือไง ? ”
“และกล้วยไม้เบญจธาตุที่ข้าปลูกไว้ในบริเวณต้องห้าม กล้วยไม้เบญจธาตุโดยกำเนิดนั้นเป็นของหายากมาในโลกเซียน ไม่ต้องพูดถึงว่ากล้วยไม้เบญจธาตุของข้านั้นมาจากโลกจิ๋วหยานหวง ง ดังนั้นมันจึงปนเปื้อนปราณหยานหวง ดังนั้นมูลค่าของมันจึงมีนับไม่ถ้วน มันถูกลัทธิปีศาจชั้นฟ้าของเจ้าขโมยไป”
