“เจ้าไปได้ ! ” หัวหน้าพิรุณไม่รู้ว่าจักรพรรดิเถื่อนกำลังคิดอะไร นางโบกมือให้กับจักรพรรดิเถื่อน แต่ในขณะนั้นดวงตาของนางก็หรี่ลงอย่างกระทันหัน และนางก็มองขึ้นไปที่ทะเลดวงด ดาวที่กว้างใหญ่ที่อยู่ด้านนอกที่ราบสำราญ ดวงตาของนางเฉียบคมมาก
“จ้าวปีศาจชั้นฟ้า ข้ากำลังห่วงเลยว่าจะหาเจ้าอย่างไง แต่เจ้ากลับมอบตัวเองให้ข้าจริง ๆ นี่มันได้เวลาเหมาะเจาะมาก ถึงเวลาที่ข้าจะจ่ายหนี้ที่เจ้าทิ้งไว้เมื่อเจ้าได้โจมตีจักรวร รรดิเมฆทวีของข้าในอดีต” หัวหน้าพิรุณสูดลมหายใจและพูดอย่างเย็นชา คำพูดทุกคำมันเต็มไปด้วยจิตสังหาร
ในเวลาต่อมา ร่างของหัวหน้าพิรุณก็หายไปทันที
ในพื้นที่ห่างไกลจากที่ราบสำราญ โมเทียนหยุนที่สวมชุดขาวกำลังบินอยู่ท่าท่ามกลางดวงดาวและไพล่มือไปด้านหลัง เขาจ้องมองไปยังที่ที่ราบสำราญที่มีขนาดเท่าฝ่ามืออย่างสงบ
เพียงพริบตา หัวหน้าพิรุณก็ปรากฏตัวที่นั่น ใบหน้าของนางก็เย็นชาและสายตาของนางก็เยือกเย็น จิตสังหารที่นางแสดงออกมานั้นรุนแรงมากจนแม้แต่ดวงดาวที่อยู่ใกล้ ๆ ก็ยั่งสั่นไหว และกระพริบติด ๆ ดับ ๆ
