ะบบสั่นไหวอยู่กลางสายตา ทันทีที่ผมก้าวผ่านเข้าไป โลกทั้งใบก็มืดสนิท ความตึงเครียดที่น่าอึดอัดใจคลายตัวลงในคราวเดียวจนเข่าแทบทรุด
“ฮ่า… ฮ่า…!”
ผมโน้มลำตัวลง ยันฝ่ามือไว้บนเข่า เหงื่อไหลย้อยลงมาตามกรอบใบหน้า
“ฉัน… รอดแล้ว”
ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ไม่รู้ว่าเป็นไปได้อย่างไร แต่ผมก็รอดออกมาได้…
[คุณใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนของวาทยกรได้อย่างสมบูรณ์แบบเพื่อเคลียร์ฉากนี้ คุณผ่านมันมาได้อย่างยอดเยี่ยม!]
[รางวัลกำลังรอคุณอยู่!]
“อา พอเลย”
ผมโบกไม้โบกมือ พยายามปัดการแจ้งเตือนตรงหน้าทิ้ง
“ฉันไม่อยากจะฟังแล้ว แกบอกเองว่านี่เป็นแค่การทดสอบใช่ไหม? ฉันผ่านแล้ว ปล่อยฉันไปเหอะ”
[…..]
การแจ้งเตือนใหม่ปรากฏขึ้น แต่มันเป็นเพียงข้อความว่างเปล่า
น่าวังเวงชวนหลอนในแบบของมัน
[คุณแน่ใจหรือ?]
อีกข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นตามมาติด ๆ
[คุณแน่ใจหรือไม่ว่าต้องการยกเลิก?]
“ใช่ ฉันแน่ใจ”
มีเหตุผลอะไรให้ผมต้องทรมานตัวเองแบบนี้อีกล่ะ?
ปล่อยให้ผมกลับไปใช้ชีวิตธรรมดาแสนจำเจแบบเดิมเถอะ
[ถ้ามันมีวิธีรักษาโรคของคุณอยู่ล่ะ? คุณจะยังคงยกเลิกหรือไม่?]
“…..”
คราวนี้เป็นฝ่ายผมที่เงียบกริบ
“เมื่อกี้บอกว่าอะไรนะ?”
[คุณสามารถรักษาโรคของคุณได้]
ผมกลั้นลมหายใจ
“โรคนี้… มันรักษาได้งั้นเหรอ?”
โรคที่ไม่มีหมอคนไหนหาวิธีรัก
