“เฮ้อ เมื่อเทียบกับข้าแล้ว เจ้าโชคดีมากจริง ๆ อย่างน้อย ๆ ญาติของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ นางยังคงอยู่ในโลกนี้ ไม่ว่าความสัมพันธ์ของเจ้าจะจบลงเช่นไรในอนาคต อย่างน้อย ๆ นางก็ยังอยู่ สำหรับข้า ตอนนี้ข้าอยู่คนเดียวในโลก ข้าไม่เหลือใครที่จะมาเป็นห่วงอีกแล้ว” หยุนวู่เฟิงถอนหายใจยาว ในขณะนั้นดูเหมือนว่าเขาจะแก่ลงไปอีกหลายสิบปี “เดิมที ข้ายังมียู่เอ๋อน้อยอยู่ ยู่เอ๋อน้อยอยู่ไม่ได้เป็นญาติทางสายเลือดของข้า แต่ข้าเริ่มทำตัวราวกับว่ายู่เอ๋อร์น้อยเป็นหลานสาวของข้าเองตั้งนานแล้ว”
“แต่ตอนนี้ไม่มียู่เอ๋อน้อยอีกต่อไปแล้ว ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชะตากรรมของยู่เอ๋อน้อยนั้นจะเป็นเช่นไร”
“ยู่เอ๋อน้อยอาจไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว”
ดวงตาของหยุนวู่เฟิงว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเศร้าโศกโดยที่ไม่อาจปิดบัง
มันก็เป็นเช่นนี้ ทั้งสองคนที่โศกเศร้าเพราะสูญเสียคนสนิทไปก็เริ่มสทนากันนานในโรงเตี้ยม พวกเขาเล่าถึงเรื่องราวทุกข์ใจราวกับพยายามระบายความรู้สึกแบบนี้
