เจี้ยนเฉินอยู่ในโรงเตี้ยม 7 วันเต็ม ในช่วงเวลานั้นใครจะรู้ว่าเมาสุรามากแค่ไหน คราบสุราเปรอะเต็มเสื้อผ้าของเขา ทำให้เขาตัวเหม็นมาก ถ้าไม่ใช่เพราะม่านพลังที่มองไม่เห็น ซึ่งปิดกั้นเสียงและกลิ่นทั้งหมด กลิ่นเหม็นสุราของเขาคงกระจายไปทั่วโรงเตี๊ยมแล้ว
7 วันต่อมา เจี้ยนเฉินดูเหมือนจะคิดได้ในที่สุด เขาค่อย ๆ ออกจากความโศกเศร้าที่สูญเสียคนใกล้ชิดของเขา เขากล่าวว่า “ที่จริงแล้ว ท่านพูดถูก ผู้อาวุโสหยุน ข้าอาจสูญเสียพี่สาวไปตลอดกาล แต่อย่างน้อย นางก็มีชีวิตอยู่และนางก็สบายดี”
“มันไม่สำคัญว่าพี่สาวของข้าจะทำตัวอย่างไรในอนาคต ไม่ว่านางจะจำข้าได้หรือไม่ ก็ไม่มีสิ่งใดสำคัญ ขอแค่ยังมีพี่สาวอยู่ในใจข้าก็พอ”
“พี่สาว ไม่ว่านางจะจบอย่างในอนาคต นางก็จะเป็นพี่สาวของข้าเสมอ นั่นคือสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้”
เจี้ยนเฉินยืนขึ้น ความโศกเศร้าทั้งหมดของเขาหายไป เขาเทสุราทั้งหมดในขวดทิ่งและหัวเราะออกมาก่อนที่จะโยนขวดสุราออกไปทางหน้าต่างอย่างไม่ใยดี จากนั้นเขาก็หายตัวไปอย่างเงียบ ๆ
