ผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดสีขาวเหมือนหิมะยืนอยู่อย่างเงียบ ๆ ในมิตินั้น ความงามของนางอธิบายไม่ได้พร้อมกับรูปลักษณ์ภายนอกที่สง่างาม ดูเหมือนว่านางจะรวมเข้ากับสภาพแวดล้อมกลายเป็นสิ่ งเดียวกับโลก
“พี่สาว ! ” เจี้ยนเฉินรู้สึกตื่นเต้นอย่างมากเมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้น นับตั้งแต่ที่พวกเขาแยกจากกันบนทวีปเทียนหยวน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเจียงหยางหมิงเยว่อีกครั้ง
“น้องชาย เป็นเจ้าจริง ๆ หรือ ? เจ้าจริง ๆ หรือ ? ข- ข้ากำลังฝันอยู่หรือ ? เจ้าจริง ๆ ด้วย” เจียงหยางหมิงเยว่ก็มีความสุขเช่นกัน นางตื่นเต้นมากจนน้ำตาไหล
ตั้งแต่ที่นางออกจากทวีปเทียนหยวน นางก็ถูกตัดขาดจากครอบครัวและเพื่อนฝูง นางใช้เวลาทั้งหมดในการฝึกฝนบ่มเพาะอย่างสงบสุขภายใต้การดูแลของผู้พิทักษ์ซุย นางใช้ชีวิตในแต่ละวัน อย่างโดดเดี่ยวจากโลกภายนอก
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นางไม่ได้พบเจอใครเลยนอกจากผู้พิทักษ์ซุย ไม่ต้องพูดถึงการได้พบกับผู้บ่มเพาะแห่งโลกเซียน นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโลกเซียนมีสภาพอย่างไร นางทนความโดดเดี่ย ยวหลายร้อยปีโดยลำพัง นางใช้เวลาทุกวันในการบ่มเพาะที่น่าเบื่อและไร้สีสัน
