เจียงหยางหมิงเยว่ไม่ได้มีวุฒิภาวะทางจิตใจเป็นพิเศษ บางทีหลายร้อยปีของการบ่มเพาะอย่างโดดเดี่ยวอาจเป็นเพียงชั่วพริบตาสำหรับผู้เชี่ยวชาญคนอื่น ๆ แต่มันเป็นรูปแบบการทรมานสำหรั บนางอย่างแน่นอน
นอกจากนั้น ตลอดเวลาที่นางใช้เวลาอยู่ห่างจากครอบครัวของนาง ทำให้นางยิ่งรู้สึกโหยหาอย่างที่สุด ช่วงเวลาอันยาวนนทรมานจิตใจของนางอย่างมาก
เพราะเหตุนี้เจียงหยางหมิงเยว่จึงมีอารมณ์อ่อนไหวอย่างมากเมื่อนางเห็นเจี้ยนเฉิน
หลังจากห่างกันเป็นเวลาหลายศตวรรษ เห็นได้ชัดว่าพี่น้องมีหลายเรื่องมากเกินกว่าจะพูดคุยกันในตอนนี้ ในที่สุดพวกเขาก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง
หลังจากนั้นดูเหมือนเจี้ยนเฉินจะลืมว่าเขาอยู่ในสถานการณ์แบบไหน สิ่งที่เขารู้สึกภายในคือความอบอุ่นจากการกลับมาพบกับพี่สาวของเขาอีกครั้ง ทั้งสองใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนพูดคุยกัน จนลืมเรื่องเวลาไปโดยสิ้นเชิง
เจี้ยนเฉินดูเหมือนจะลืมเหตุผลที่แท้จริงของการมาเยือนที่นี่ เขาเล่าให้พี่สาวฟังถึงเรื่องราวและเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นบนทวีปเทียนหยวนหลังจากที่นางจากไป รวมถึงสิ่งที่เขา ประสบในช่วงหลายปีที่ผ่านมาในโลกเซียน
