“มันไม่ควรเป็นแบบนี้สิ…”
คลาร่า (Clara) พึมพำออกมาเบา ๆ สายตาจดจ้องไปยังวาทยกรที่ยืนอยู่ใจกลางเวที ไม้บาตองในมือของเขากรีดกรายผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งเฉียบคม พลิ้วไหว ชักนำท่วงทำนองผ่านทุกการเคลื่อนไหว
เธอกำวิทยุสื่อสารในมือแน่นยิ่งขึ้น หูฟังที่ใส่อยู่ช่วยลดเสียงลงได้บ้าง แต่ก็ไม่อาจขจัดเสียงดนตรีให้เงียบหายไปได้
ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม เสียงนั้นยังคงเล็ดลอดเข้าไปในหัวของเธอ
คลิก!
“ทนไว้… ทนไว้… ทนไว้…”
ริมฝีปากของเธอเปิดกว้างและปิดลงซ้ำไปมา พ่นคำเดิม ๆ ออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า คำพูดที่เธอเคยใช้เพื่อเตือนสติสมาชิกในหน่วย บัดนี้กลายเป็นคำที่เธอนำมาใช้เหนี่ยวรั้งสติของตัวเอง เกรงกลัวว่าหากหยุดพูดแม้เพียงเสี้ยววินาที เสียงดนตรีนั้นจะกลืนกินเธอไปจนหมด
ถ้าเธอพลาดพลั้งแม้เพียงชั่วอึดใจเดียวละก็…
คลาร่ากัดริมฝีปาก
‘ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?’
สัญญาณแรกที่บ่งบอกว่ามีบางอย่างไม่ปกติคือตัวตลก แค่การปรากฏตัวของมันก็ควรรู้ตัวได้แล้วว่าต้องเจอกับอะไรที่มันอันตรายมากแน่นอน ความผิดปกติ[1]แบบนั้นไม่ได้โผล่มาสุ่มสี่สุ่มห้า— พวกมันเป็นเหมือนคำเตือน เป็นลางบอกเหตุว่ามีบางอย่างภายในเกต[2]เปลี่ยนแปลงไป
แต่ในฐานะหัวหน้าหน่วยแรงก์ < B > คลาร่าคิดว่าตัวเองคงไม่ถึงขั้นสู้ชีวิตกับเก
