[09 : 59s]
ผมเกลียดเรื่องสยองขวัญ
เรื่องนี้ผมรู้ดีอยู่แก่ใจ
แค่เฉียดใกล้กับเรื่องพรรค์นั้นก็ทำเอาผมคลื่นไส้แล้ว
และในหลาย ๆ ครั้ง ผมก็อ้วกออกมาจริง
แต่ถึงแม้ผมจะเกลียดเรื่องสยอง ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะคุมสติของตัวเองไว้ไม่อยู่
จากการที่เคยทดสอบเกมสยองขวัญมาเป็นสิบ ๆ เกมในอดีต ผมได้เรียนรู้ที่จะสะกดข่มความกลัวเอาไว้— อย่างน้อยก็เพียงพอที่จะทำให้หัวสมองยังคงปลอดโปร่งในขณะที่เล่นเกมเหล่านั้น
ท้องของผมปวดร้าว
แม้แต่อ้าปากก็ยังทำไม่ได้ กลัวว่าตัวเองจะขย้อนของเก่าออกมาได้ทุกเมื่อ
แต่ถึงอย่างนั้น
ผมก็ยังคงใช้ความคิดวิเคราะห์ได้อยู่
และนั่นคือสิ่งที่ผมกำลังจะทำ
ตัดขาดจากเสียงดนตรีทั้งหมด ปล่อยให้ความเงียบงันหวนคืน ผมเริ่มคุมสติของตัวเองกลับมาได้
‘เสียงเพลงส่งผลต่อสภาพจิตใจของคนที่ได้ยิน ถ้ามีใครจมดิ่งไปกับมันมากเกินไป พวกเขาอาจจะเสียสติและ…’
ผมมองไปทางผนังห้อง ท้องไส้บิดมวนขึ้นมาทันที
‘…ฉันไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นใคร แต่ดูจากปฏิกิริยาและข้อมูลที่พวกเขามีผ่านวิทยุสื่อสารแล้ว นี่คงไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาเจอเรื่องแบบนี้ แถมดูเหมือนว่าจะรู้รายละเอียดของฉากนี้เป็นอย่างดีด้วย’
พวกเขารู้ได้ยังไง?
หรือว่าได้ระบบมาเหมือนกัน? …หรือมีสาเหตุอื่นอีก?
ในท้ายที่สุด สายตาของผมเลื่อนไปมองส