— เฮ้อ ฉันรู้… ก็นั่งดูรายงานอยู่เนี่ย ไม่เห็นมีบรรทัดไหนพูดถึงตัวตลกเลย
เสียงทุ้มลึกของผู้หญิงดังแว่วออกมาจากวิทยุสื่อสาร
คำพูดของเธอจุดชนวนความโกลาหลในช่องทางการสื่อสารนั้นทันที
— อย่าบอกนะว่าไอ้งี่เง่าไม่ได้เรื่องพวกนั้น… พลาดอะไรแบบนี้ไปเนี่ยนะ?
— ใจเย็นก่อน อาจจะไม่ใช่อย่างนั้นก็ได้ ตัวตลกอาจเป็นแค่ตัวแปรไม่สำคัญ เรื่องแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้นสักหน่อย
— แต่ว่า!
— เงียบหน่อย
เมื่อเสียงหญิงสาวดังขึ้นอีกครั้ง ทุกความวุ่นวายก็เงียบกริบ
— ฉากใกล้จะเริ่มแล้ว ตอนนี้อย่าเพิ่งไปสนใจตัวตลก แต่ให้พวกนายสักคนจับตาดูมันไว้ แล้วเราค่อยดำเนินการตามความเหมาะสม
— รับทราบ
บทสนทนานั่นมันอะไรวะน่ะ?
ทำไมมันถึงฟังดูเหมือนพวกเขาคุ้นเคยกับฉากแบบนี้อยู่แล้ว? พวกเขาเป็นใคร? มาที่นี่ทำไม? และยิ่งกว่านั้นคือ ทำไมผมถึงได้มานั่งหน้าสลอนอยู่นี่ด้วย?
คำถามมากมายถาโถมเข้ามาในหัวไม่หยุดหย่อน แต่ก่อนที่ผมจะคิดอะไรเลยเถิดไปมากกว่านี้ บรรยากาศภายในโรงละครก็เปลี่ยนไป
การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน พลิกผันอย่างรุนแรง!
“……!?”
เสียงปรบมือหยุดลงกะทันหัน เงียบสนิทราวกับถูกตัดขาด ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ศีรษะของทุกคนก็หันไปยังกลางเวทีที่เพิ่งเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
วิทยุสื่อสารสั่นเบา ๆ พร้อมกับเ
