ลานในนิกายหิมะ นางถูกป้อนยาอย่างเม็ดยากลืนวิญญาณซึ่งทำให้บรรพชนของนิกายหิมะและผู้อาวุโสหลายคนที่อยู่เบื้องหลังต่างก็พากันกลัว บางคน นถึงกับเหงื่อตก
ตอนนั้นซุยหยุนหลานเหมือนจะได้สติขึ้นมา ตาของนางกระตุกพร้อมสีหน้าที่เจ็บปวด นางค่อย ๆ พูดขึ้นมา “ยะ.. อย่า.. แม้แต่จะคิดที่จะรู้ว่านายท่านอยู่ที่ไหนจากปากข้า แม้ว่าข้าจ จะตาย…แม้ว่าข้าจะต้องโดนทรมาน แต่ข้าก็ไม่บอกที่อยู่ของนางให้”
ซุยหยุนหลานไม่ได้สติเต็มร้อย สติของนางพร่ามัว เสียงของนางแทบไม่ได้ยิน
แต่คนที่อยู่ที่นี่เป็นใครกัน ? พวกเขาคืออัครสูงสุดรึขั้นบรรพกาล ดังนั้นพวกเขาจึงบอกได้ว่าซุยหยุนหลานนั้นพูดอะไร
ทุกคนแสดงสีหน้าบิดเบี้ยวออกมายิ่งกว่าเก่า พวกเขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ผู้คนรอบตัวด้วยสายตาสงสัยพวกเขาไม่ได้โง่ พวกเขารู้ทันทีว่าการที่หวู่ฮ่านซ่อนตัวอยู่ในนิกายหิมะเพราะม มีคนวางแผนลับ ๆ พวกนั้นต้องมีอำนาจที่สูงพอสมควร
ในฐานะองค์กรใหญ่บนที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกแล้ว นิกายหิมะนั้นไม่ใช่พวกที่จะหาเรื่องได้ง่าย ๆ
“หวู่ฮ่าน ! ” บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งหน้าแดงขึ้นมา นางพูดชื่อของหวู่ฮ่านออกมาพร้อมกับกัดฟันแน่น ความหงุดหงิดและโกรธแค้นในแววต
