มองหยูหยางเซี่ยด้วยสายตาเฉยเมย ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ผู้อาวุโสเซี่ย บอกความจริงมา เจ้าได้ลักพาตัวซุยหยุนหลานแห่งศาลาเทพธิดาน้ำแข็งตาม มที่บรรพชนหลานบอกมารึไม่ ? เจ้าควรจะพูดความจริงต่อหน้าบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็ง เจ้าควรจะรู้ว่าบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งนั้นมีความสามารถแค่ไหน อย่าคิดโกหกนาง”
หยูหยางเซี่ยหน้าซีดเผือด เขาตัวสั่นเทาอย่างรุนแรงก่อนจะคุกเข่าลงไปกับพื้น ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและพูดขึ้นว่า “ข้าโดนปรักปรำ ! บรรพบุรุษ ข้าโดนปรักปรำจริง ๆ ข้ าไม่ได้ลักพาตัวซุยหยุนหลาน”
“หากเป็นเช่นนั้น ทำไมเผ่ากระเรียนสวรรค์ถึงได้มั่นใจนักว่าเจ้าลักพาตัวซุยหยุนหลานมา ? ” บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งถามต่อ
เมื่อได้ยินแบบนั้น หยูหยางเซี่ยก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที สายตาของเขาสั่นไหวราวกับกำลังลังเลใจ
สักพัก หยูหยางเซี่ยก็ได้ตัดสินใจ สายตาเขาดูแน่วแน่ขึ้นมา เขาเงยหน้าขึ้นและชี้ไปที่บรรพชนหลาน “มันคือ บรรพชนหลานแห่งเผ่ากระเรียนสวรรค์ มันเพราะแผนการของนาง บรรพชนหลานได้ ล่อลวงให้ข้าร่วมมือกับเผ่ากระเรียนสวรรค์ เผ่ากระเรียนสวรรค์คิดไม่ดีกับนิกายหิมะมาโดยตลอด พวกเขาอยากจะแย่งอำนาจการปกครองจากนิกายหิมะ ม
