ันแค่ว่าพวกเขาไม่มีข้ออ้างในเรื่องนี ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงได้ซื้อตัวข้าให้รับผิดชอบในเรื่องนี้ เมื่อข้ายอมรับว่านิกายหิมะลักพาตัวซุยหยุนหลานมา เผ่ากระเรียนสวรรค์ก็จะมีข้ออ้างที่เหมาะสมในการโจมต ตีนิกายหิมะ”
“พะ พวกเขาถึงกับได้รับการสนับสนุนจากองค์กรอื่นบนที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกในการโจมตีนิกายหิมะ”
ใบหน้าของหยูหยางเซี่ยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาคุกเข่าลงกับพื้นและก้มหน้าลงไปในหิมะแล้วพูดขึ้นด้วยความปวดใจ “ข้าทำผิดไป ข้าไม่ได้รายงานเรื่องนี้ต่อบรรพบุรุษ ข้าไม่ได้ รายงานถึงความทะเยอทะยานของเผ่ากระเรียนสวรรค์ ข้าผิดเอง ข้าผิดไปแล้ว โปรดลงโทษข้าด้วย บรรพชน”
ท่าทีเยือกเย็นของบรรพชนหลานหายไปเมื่อได้ยินที่หยูหยางเซี่ยพูดมา นางมองไปที่หยูหยางเซี่ยด้วยสายตาเคียดแค้น ใบหน้าของนางกลับบิดเบี้ยวขึ้นมา
แม้แต่เหอเทียนฉีที่อยู่ข้าง ๆ ก็สีหน้าหม่นลง เขาหงุดหงิดอย่างมาก สายตาเขาราวกับจะมีไฟลุกขึ้นมา
พวกเขาไม่คิดเลยว่าหยูหยางเซี่ยจะโยนความผิดให้พวกเขาแบบนี้
