“ฟานหยุน นี่คือวิธีที่เจ้าจะตอบแทนข้าใช่หรือไม่ ? ” น้ำตาที่โปร่งแสงเต็มดวงตาของหัวหน้าพิรุณ นางเศร้าโศก
สีหน้าของหุนเจิ้งนั้นหลากหลายอารมณ์ผสมปนเปกันอย่างมาก มีความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง “ฟูหยู ข้าไม่เคยลืมแม้แต่วินาทีเดียวว่าข้ามาจากเด็กที่เกือบจะอดตายในหมู่บ้านเล็ก ๆ ไปยัง งที่ที่ข้าอยู่ทุกวันนี้ได้เพราะความช่วยเหลือของเจ้า อย่างไรก็ตาม เจ้าไม่สามารถได้สิ่งที่ต้องการเสมอไป หน้าที่ของข้าบังคับให้ข้าเลือกทางเลือกอื่น ซึ่งก็คือการปกป้องภูเขาวิญญาณ ณนักรบและให้แน่ใจว่าเชื้อสายนักรบวิญญาณจะคงอยู่ต่อไป”
หัวหน้าพิรุณดูเหมือนจะถูกกระตุ้นอย่างมากจากสิ่งนั้น พลังตัวตนของนางก็ปะทุขึ้นอย่างแข็งแกร่งจากจากตัวนาง นางคำรามใส่หุนเจิ้งด้วยความโกรธและความเศร้าโศก “ภูเขาวิญญาณนักรบ ภ ภูเขาวิญญาณนักรบ มีเพียงภูเขาวิญญาณนักรบเท่านั้นที่อยู่ในสายตาของเจ้า หากเป็นกรณีนี้ ทำไมเจ้าไม่ลองกลับไปภูเขาวิญญาณนักรบอันบัดซบของเจ้าล่ะ ? ”
ด้วยการโบกมือของนาง ลมแรงเริ่มส่งเสียงหวีดหวิวไปรอบ ๆ ทันที ทันใดนั้น พลังงานมหาศาลก็พุ่งออกมาด้วยแรงที่ไม่มีใครหยุดได้ ปล่อยให้หุนเจิ้งปลิวออกไปอย่างง่ายดาย
หัวหน้าพิรุณได้หายไปแล้ว
