หุนเจิ้งรักษาเสถียรภาพของตัวเองเมื่อได้อยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร เขาเจ็บปวดขณะพูดกับอากาศที่ว่างเปล่า “ข้ารู้ว่าเจ้าเกลียดข้ามากอยู่ข้างใน แต่มีบางอย่างที่ข้าต้องทำ อย่างไร้ยางอายเพื่อตามหาเจ้า เชื้อสายนักรบวิญญาณของเราต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า”
หุนเจิ้งไม่ได้รับการตอบกลับ อันที่จริงเขาอยู่ห่างจากพรมแดนของจักรวรรดิเมฆทวีไปเกือบพันกิโลเมตรแล้ว
อย่างไรก็ตาม หุนเจิ้งกล่าวต่อว่า “เชื้อสายนักรบวิญญาณของเรากำลังเผชิญกับองค์กรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก นิกายหิมะ ในการต่อสู้ที่ดุร้าย นิกายหิมะมีพลังมากจนร รับประกันความพ่ายแพ้สำหรับเชื้อสายนักรบวิญญาณของเรา ดังนั้นข้าจึงต้องการ…”
เมื่อพูดไปถึงตรงนั้น หุนเจิ้งก็สะดุด หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับว่าเขาได้ตัดสินใจแล้ว เขาก็พูดว่า “ยังไงก็ตาม ข้าคนปัจจุบันไม่มีคุณสมบัติที่จะขอให้เจ้าช่วยอีกต่อไป เชื้อ อสายนักรบวิญญาณของเราจะจัดการกับเรื่องนี้ด้วยตัวเอง”
ความมุ่งมั่นมีอยู่ในดวงตาของ หุนเจิ้ง เต็มเปี่ยม ด้วยเหตุนี้เขาจึงหันหลังกลับเพื่อจากไปโดยไม่อ้อยอิ่งอีกต่อไป
เขาจากไปอย่างเด็ดขาดและตรงไปตรงมาอย่างยิ่งโดยไม่ลังเลใด ๆ มีแต่เพียงความมุ่งมั่น !
ปัง !
