เจี้ยนเฉินพบหยุนวู่เฟิงในบริเวณใกล้เคียง ทันทีที่เขาเห็นเขา หยุนวู่เฟิงถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง ? เจ้าค้นพบตัวตนที่แท้จริงของบุคคลนั้นหรือไม่ ? ”
เจี้ยนเฉินพยักหน้าช้า ๆ และพูดด้วยสีหน้าที่มืดครึ้ม “ข้าพบ เขามีเบื้องหลังค่อนข้างมาก อย่างไรก็ตาม พวกเขาจับสหายของข้าไปจริง ๆ ดังนั้นไม่ว่าภูมิหลังของเขาจะดีแค่ไหน ข้าจะให้ พวกเขามอบคืนนางให้กับข้าอย่างเชื่อฟัง” เสียงของเจี้ยนเฉินเย็นยะเยือก สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับชะตากรรมของพี่สาวของเขา ดังนั้นเขาจึงต้องช่วยนางไม่ว่าจะต้องสูญเสียสักเท่าไหร่
“ผู้อาวุโสหยุน ขอบคุณที่ช่วยข้าในครั้งนี้ ข้าต้องหาวิธีช่วยชีวิตนางต่อไป ดังนั้นข้าขอลาไปก่อน” เจี้ยนเฉินคำนับต่อ หยุนวู่เฟิงตอนที่เขากำลังจะจากไป จู่ ๆ เขาก็นึกถึงบางสิ่ง งและปล่อยวิญญาณของผู้อาวุโสหกของโถงเทพจันทรา
“อา ท่านผู้อาวุโส ในที่สุดท่านก็ปล่อยข้าออกมา ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าการกระทำของข้าในโถงเทพจันทราเป็นที่พอใจของท่านหรือเปล่า ? ” ทันทีที่วิญญาณของผู้อาวุโสหกปรากฏขึ้น เขาเร ริ่มเข้าหาเจี้ยนเฉินโดยก้มลงและประจบประแจง เจี้ยนเฉินในลักษณะที่ต่ำต้อยอย่างยิ่ง
