เจี้ยนเฉินไม่ได้มองผู้อาวุโสหกด้วยซ้ำ เขาพูดกับหยุนวู่เฟิงว่า “ผู้อาวุโสหยุน นี่คือผู้อาวุโสหกจากโถงเทพจันทรา ข้าจะปล่อยให้เขาให้ท่านจัดการเอง”
“อ่า ก-ก- ผู้อาวุโสสูงสุด ! ” ตอนนี้ผู้อาวุโสคนที่หกนั้นได้สังเกตเห็นหยุนวู่เฟิงอยู่ข้างหลังเขา ใบหน้าลวงตาของเขาเปลี่ยนไปทันที เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว
“ไม่ ท่านผู้อาวุโส ! ไม่ ! ท่านผู้อาวุโส ท่านต้องไม่มอบข้าให้กับผู้อาวุโสสูงสุด ท่านผู้อาวุโส ในตอนนั้นท่านสัญญาว่าจะให้ข้ากลับไป ! ” ผู้อาวุโสหกอ้อนวอนอย่างหมดหวัง
“ข้าแค่สัญญาว่าจะไว้ชีวิตเจ้า ตอนนี้เจ้ายังมีชีวิตอยู่และสบายดีใช่หรือไม่” เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างไร้อารมณ์และเพิกเฉยต่อคำวิงวอนของผู้อาวุโสหก หลังจากมอบเขาให้หยุนวู่เฟิงเขาก็ หันหลังกลับและจากไป
ชะตากรรมของผู้อาวุโสหกไม่ใช่สิ่งที่เขาควรกังวล
“ผู้อาวุโสสูงสุด ผู้อาวุโสสูงสุด ปล่อยข้า ! ” วิญญาณของผู้อาวุโสหกคุกเข่าลงกลางอากาศ ปัจจุบันเขาไม่มีจิตวิญญาณและความกล้าหาญแบบเดิมที่จะเผชิญหน้ากับความตายด้วยอาวุธที่เปิดกว้า างเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป เขาเพียงต้องการที่จะมีชีวิตอยู่
