…ใช้ได้ครั้งเดียว?
ที่อุดหู? หน้ากาก? ใบพิมพ์ความคิด? วิทยุสื่อสาร? นี่คือแพ็คเริ่มต้นที่ว่าเหรอ?
อันนี้คือมุกใช่ไหม?
ผมจะเอาของพวกนี้ไปทำไมล่ะ? ของสี่ชิ้นนี้มันช่วยอะไรผมได้? ยิ่งได้อ่านคำอธิบายของวิทยุสื่อสาร ผมยิ่งรู้สึกเหมือนโดนซ้ำเติมเข้าไปอีก
มันเยาะเย้ยผมอยู่งั้นเหรอ?
คลิก!
ผมกดปุ่มบนวิทยุสื่อสาร เสียงตอบกลับมีเพียงเสียงซ่า ๆ แผ่วเบา
“ไร้สาระชิบ…”
แต่แค่นั้นยังไร้สาระไม่มากพอ สายตาของผมหยุดอยู่ที่หน้ากากว่างเปล่าตรงหน้า สีขาวโพลน ไร้ลวดลาย ไม่มีอะไรเลยนอกจากรูช่องตา จบแค่นั้น— ไม่มีสัญลักษณ์ ไม่มีรายละเอียด เป็นแค่หน้ากากเรียบ ๆ
“ฉันจะปิดบังตัวตนไปทำไมกัน? เดี๋ยวนะ…”
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวอย่างกะทันหัน หัวใจของผมดิ่งวูบ
“อย่าบอกนะว่า…? จะมีอะไรบางอย่างจำฉันได้?”
อ่า เวรละไง
ผมอยากจะอ้วกจริง ๆ แล้วสิ
[ฉากจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ช้า โปรดเตรียมตัวให้พร้อม~]
ผมพยายามจะลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับ ราวกับโดนทากาวตรึงติดเก้าอี้
…แย่แล้ว
ท้องไส้ของผมเริ่มปั่นป่วน
ผมต้องออกไปจากที่นี่
แต่—
“ไม่สิ ฉันต้องใจเย็นก่อน”
ผมเองก็ผ่านเกมสยองขวัญมาไม่น้อย ที่เจออยู่นี่ก็คงคล้าย ๆ กัน
ระบบเคยบอกผมว่าสามารถยกเลิกได้ ผมแค่ต้องเอาชีวิตรอดไปให้ได้จนกว่าจะจบฉาก
ใช่
