เกล็ดหิมะขนาดใหญ่ลอยอยู่ในอากาศ ขณะที่บรรพชนหลานบินวนอยู่ในหิมะที่มีลมแรงอย่างเงียบ ๆ และเจี้ยนเฉินที่ยืนอยู่ข้างหลังบรรพชนหลาน ดูผิวเผินแล้วเขาสงบมาก แต่ภายใจเขาก็ไม ม่อาจสงบได้เลย เขาไม่รู้เลยว่าเมฆจุดที่น่านับถือจะพบผู้เชี่ยวชาญสวมหมวกไม้ไผ่หรือไม่
“ข้าพบแล้ว บรรพชนหลาน ข้าจะฉายมันผ่านพลังของข้า” ไม่นานนักเมฆจุดที่น่านับถือก็พูดขึ้น เมื่อคำพูดของเขาไปถึงหูเจี้ยนเฉินมันก็เหมือน มันราวกับเสียงที่ไพเราะที่สุดในโลก หัวใจที่กระดอนขึ้นมาถึงลำคอของเขาก็สงบลงทันที และเขาก็ตื่นเต้นมาก
ในเวลาต่อมา แม่น้ำแห่งกาลเวลาก็ขยายตัวขึ้นทันที ห่อหุ้มเจี้ยนเฉินและบรรพชนหลานทันที ในสายตาของเจี้ยนเฉิน โลกหิมะและน้ำแข็งที่เขาอยู่ก็กลายเป็นภาพลวงตาทันที
ท้องฟ้ายังคงเป็นท้องฟ้าเดิมและสภาพแวดล้อมก็ยังเป็นสภาพเดิม ๆ ความแตกต่างเดียวคือโลกที่อยู่ด้านหน้าของเจี้ยนเฉินเป็นโลกในอดีตที่ผ่านไปแล้ว
โลกที่เขาเห็นตอนนี้คือโลกของอดีต ช่วงเวลาที่เขาอาศัยอยู่ในตอนนี้ก็เป็นอดีตเช่นกัน
