ทันใดนั้นสายตาของเจี้ยนเฉินก็หรี่แคลลง เขาเห็นชายชราสวมหมวกไม้ไผ่บินออกมาจากศาลาเทพธิดาน้ำแข็ง เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วมาก เขาหายตัวไป โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้เลยและไม่ปล ล่อยพลังงานใด ๆ ออกมาราวกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตนมาก่อน
อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินสามารถมองเห็นทิศทางของชายชราที่เดินทางไปได้ในช่วงนี้
หลังจากนั้น การฉายภาพก็ย้อนเวลากลับไปอย่างรวดเร็ว ภายใต้การควบคุมของเมฆจุดที่น่านับถือ พวกเขายังอยู่เบื้องหลังของชายชราหมวกไม้ไผ่เพื่อตามรอยของเขา
ท้ายที่สุดการฉายภาพก็หยุดลงก่อนที่ทิวเขาที่ปกคลุมไปด้วยหมอกน้ำแข็งก่อนที่จะค่อย ๆ เลือนลางและหายไป
ทันใดนั้น บริเวณรอบ ๆ ก็สว่างขึ้นอีกครั้ง เจี้ยนเฉินได้หลุดออกจากอดีตและกลับสู่ปัจจุบัน
“ตระกูลเหอเฟิง ! ” บรรพชนหลานพึมพำ ดวงตาของนางส่องแสงเย็นชาออกมา
เมฆจุดที่น่านับถือหันกลับมามองบรรพชนหลานอย่างเจ็บปวด เขาพูดว่า “บรรพชนหลาน คนที่ท่านอยากให้ข้าหามีภูมิหลังที่เชื่อมโยงกับหลายสิ่งมากเกินไป นิกายเบญจาที่ต่ำต้อยของข้าไม่อ อาจทนต่อคลื่นยักษ์ที่ปั่นป่วนของที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกได้ ดังนั้นนี่คือทั้งหมดที่ข้าสามารถช่วยท่านได้”
