บรรพชนหลานกำหมัดของนางและพูดว่า “ข้าทำให้ท่านลำบากใจแล้ว เมฆจุดที่น่านับถือ โปรดนำตัวยาทิ้งไว้ เมื่อข้าหลอมเสร็จ ข้าจะส่งคนไปติดต่อให้ท่านเพื่อมารับยา”
เมฆจุดที่น่านับถือมีหน้าตาดีใจทันทีหลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น อย่างไรก็ตามในไม่ช้าก็จำบางอย่างได้และยิ้มอย่างเชื่องช้า “อืม บรรพชนหลาน ท่านช่วยชะลอเวลาออกไปก่อนได้หรือไม่ ? เด ดิมที ข้าได้รวบรวมสิ่งของระดับเทพต่าง ๆ เพื่อปรุงโอสถแล้ว แต่เนื่องจากเกิดอุบัติเหตุเมื่อไม่นานมานี้ วัตถุดิบทั้งหมดที่ข้ารวบรวมมาอย่างยากลำบากตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาได้ถูกทำ ำลายไปไม่น้อย ข้าจึงต้องการเวลาเพื่อรวบรวมอีกครั้ง”
บรรพชนหลานเห็นด้วยกับคำขอของเมฆจุดที่น่านับถืออย่างมีความสุข หลังจากนั้นนางก็บอกลาเมฆจุดที่น่านับถือและกลับไปยังเผ่ากระเรียนสวรรค์กับเจี้ยนเฉิน
เมฆจุดที่น่านับถือไม่ได้อยู่นานเช่นกัน เขาก็ออกจากที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกทันที
ในอวกาศนอกที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก ร่างของเมฆจุดที่น่านับถือก็ปรากฏขึ้นและขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะจ้องมองไปยังผืนดินขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าของเขา เขาพึมพำ “ทำไมข้าถึงพบว่าคนที่อย ยู่ข้าง ๆ บรรพชนหลานนั้นดูคุ้นตา ? ”
“ข้ามองข้ามอะไรไป ? ”
