“ยู่เอ๋อน้อยพบกับจุดจบที่เลวร้ายเช่นกันรึ ? ” หยุนวู่เฟิงพึมพำ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เมื่อเขาเห็นว่าเจี้ยนเฉินกำลังจะตัดเถาปีศาจใต้พิภพ เขาก็หยุดเจี้ยนเฉินทันที “อย่าแตะต้องเถาปีศาจใต้ภพ หากเจ้าสัมผัสมัน ขั้นบรรพกาลทั้งหมดที่อยู่ในโถงเทพจันทราจะทราบทันที ย้อนกลับไปเมื่อยู่เอ๋อน้อยพยายามช่วยข้า นางก็ถูกเปิดเผยเพราะนางสัมผัสเถาวัล ลย์”
“ช่างน่าเศร้าเสียนี่กระไร ในตอนนั้นข้าพลาดอย่างมากที่ไม่สามารถสัมผัสได้ว่าพวกเขาดัดแปลงเถาปีศาจใต้พิภพ ข้าผิดเองที่ยู่เอ๋อน้อยได้รับอันตราย” ใบหน้าของหยุนวู่เฟิงเต็มไปด้วย ยความเศร้าโศก เขาโทษตัวเองในเรื่องนั้น
“การเข้ามาในสถานที่แห่งนี้จำเป็นต้องใช้ตราประทับลับไม่ใช่หรือ ? มีเพียงผู้อาวุโสขั้นบรรพกาลเท่านั้นที่มีตราประทับลับ นางฟ้าเฮายู่เข้ามาที่นี่ได้อย่างไร ? ” เจี้ยนเฉินสงสัย
“ผู้อาวุโส นางฟ้าเฮายู่เป็นคนพิเศษ นางเป็นบุตรสาวของเทพจันทราคนก่อน ดังนั้นนางจึงคุ้นเคยกับโถงเทพจันทรามากกว่าใคร ๆ นอกจากพื้นที่ต้องห้ามใต้ดินที่ซ่อนอยู่สองสามแห่งแล้ว ไม ม่มีที่ไหนในโถงเทพจันทราที่นางไปไม่ได้” คราวนี้เป็นวิญญาณของผู้อาวุโสหกที่คลายข้อสงสัยของเจี้ยนเฉิน
