ๆ และเปลี่ยนมันเป็นแก่นเลือดบรรพกาล
ด้วยยาควบแน่นโลหิตระดับเทพจำนวนมาก แก่นเลือดบรรพกาลของเจี้ยนเฉินก็เริ่มฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง ความแข็งแกร่งที่เขาเสียไปกับแก่นเลือดบรรพกาลได้ฟื้นฟูขึ้นมาช้า ๆ
หลายเดือนต่อมา เจี้ยนเฉินก็ได้กินยาควบแน่นโลหิตระดับเทพที่เขาได้มาจากเหอเถียนฉีจนหมด แต่โชคดีที่เหอเถียนฉีได้นำยาชุดที่สองมาส่งให้ได้ทัน ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเจี้ยนเฉินถึงสามารถรักษาความเร็วในการฟื้นฟูเอาไว้ได้
ยาชุดที่สองนั้นมี 100 เม็ด มันน้อยกว่ายาชุดแรก แต่มันถือว่ามากพอสำหรับเจี้ยนเฉิน
สุดท้ายหลังจากที่กินยาชุดที่สองไปกว่า 60 เม็ด แก่นเลือดบรรพกาลในตัวเจี้ยนเฉินก็ฟื้นกลับมาถึงขีดสุด
ตอนนี้มันเหลือยาประมาณ 30 เม็ด
ในห้องที่ครอบคลุมด้วยค่ายกลนั้น เจี้ยนเฉินได้ลุกขึ้นยืนบนเตียง เขารับรู้ได้ถึงพลังเหมือนจะนับไม่ถ้วนที่ไหลวนอยู่ในร่างกายเขา เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างพอใจ
เขารอวันนี้มานานแล้ว ความรู้สึกที่หายไปนานนี้ในที่สุดก็ทำให้เขากลับมามั่นใจได้ดังเดิม เขารู้สึกว่าเขาสามารถทำอะไรก็ได้
ต่อมาร่างของเจี้ยนเฉิน ก็หายไปโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว เขาได้ออกจากโรงเตี๊ยมและออกไปเดินเล่นในเมือง
โถงเทพจันทร
