กเผ่ากระเรียนสวรรค์และปรากฏตัวที่เมืองศักดิ์สิทธิ์แห่งกระเรียนสวรรค์ก่อนจะมุ่ งหน้าไปที่จวนเจ้าเมือง
“ข้าอยู่ในป่าสนหิมะด้านนอกเมือง” ตอนนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในหัวของเหอเฉียนเฉียน เมื่อได้ยินเสียงนั้น แววตาที่เย็นชาของเหอเฉียนเฉียนกลับสั่นไหวทันที
นางเปลี่ยนทิศทางและมุ่งหน้าไปที่ป่าสนหิมะนอกเมือง
ทันทีที่นางไปถึงนางก็พบกับร่างที่คุ้นตาในป่าแห่งนั้น
เจี้ยนเฉินได้แสดงรูปลักษณ์ที่เขาได้ใช้ในเมืองร้อยเซียน แน่นอนว่านี่ไม่ใช่รูปลักษณ์ที่แท้จริงของเขา มันเป็นรูปลักษณ์ที่เหอเฉียนเฉียนรู้จัก
เสื้อผ้าของเหอเฉียนเฉียนขาวยิ่งกว่าหิมะ ตอนที่นางยืนอยู่ในโลกน้ำแข็ง นางเหมือนเป็นหนึ่งเดียวกับมัน นางรักษาระยะห่างไว้ 30 เมตร และมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาซับซ้อน
“ผ่านมา 200 ปีแล้วหลังจากที่เราได้แยกจากกัน ความสง่างามของแม่นางเฉียนยังเหมือนเดิมเลยรึอาจจะดีกว่าในอดีตเสียอีก” เจี้ยนเฉินยิ้มออกมา
เหอเฉียนเฉียนไม่ได้พูดอะไร นางจ้องไปที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาที่บางครั้งดูซับซ้อน, บางครั้งเสียดแทงและบางครั้งดูเย็นชา ชัดแล้วว่าตอนนี้ในอกนางนั้นปั่นป่วนแค่ไหน
นางอดไม่ได้ที่จะนึกถึงสองร่างที่เจี้ยนเฉินเคยปลอมตั