่ได้ ข้าต้องรีบหายดี จะได้จัดการเรื่องของฉี่ชิ่งได้”
มีกำลังใจแบบนี้ก็ดีแล้ว คนเราไม่กลัวเจ็บป่วย กลัวที่สุดคือหมดกำลังใจ หากเจ็บป่วยยังรักษาได้ แต่ถ้าหากหมดกำลังใจก็หมดหนทางแล้ว
“ฉี่ชิ่งเป็นเด็กดี รอให้สำนักศึกษาในหมู่บ้านเปิดเรียน ก็ให้พี่น้องสองคนผลัดกันไปเรียนหนังสือสักสองสามปีก็คงจะยิ่งดี”
“ตั้งแต่ครอบครัวพี่รองกลับมา พวกเราก็มีชีวิตที่ดีขึ้นทุกวัน ในอนาคต กิจการของพวกเราใหญ่ขึ้น ลูกหลานในบ้านต้องอ่านออกเขียนได้ถึงจะดี จะได้ดูแลหนังสือสัญญาต่างๆ ได้ด้วยตัวเอง ดีกว่าไปพึ่งพาคนอื่น จะได้ไม่ถูกหลอก!”
จ้าวซื่อพยักหน้าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง “นั่นน่ะสิ ข้าเองก็คิดเช่นนั้น พวกเราไม่ได้หวังให้ลูกสอบได้เป็นขุนนาง ขอเพียงให้พวกเขาอ่านออกเขียนได้ ไม่เป็นคนโง่เขลาก็พอ แต่ข้ากลัวว่าฉี่ชิ่งกับฉี่เสียงจะตัดใจทิ้งร้านเม่าไช่ไม่ได้ ร้านนั้นยุ่งมาก ตอนนี้ข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้…”
เฉาซื่อกล่าว “เช่นนั้นก็จ้างคนงานสิ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ อะไรที่แก้ไขได้ก็อย่ากังวลเกินไป หรือถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ซื้อบ่าวไพร่มาเลย! ร้านเม่าไช่ของเด็กๆ ต้องขยายสาขาในอนาคตอยู่แล้ว พวกเขามีความทะเยอทะยาน ไม่ว่าจะจ้างคนงานหรือซื้อบ่าวไพร่ ก็เป็นเรื่องที่จะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”
ตอนนี้มีเงิน มีที่ดิน แถมท้องลูกอีกค
