“คราวนี้ข้าหวังว่าจิตวิญญาณกระบี่จะพูดไม่ผิด” เจี้ยนเฉินคิด หลังจากรู้เกี่ยวกับเผ่าวิญญาณวัตถุ เขาก็ตระหนักว่าจิตวิญญาณกระบี่นั้นไม่ได้มีความรู้ไปเสียทุกเรื่อง ดังนั้นเมื่อ เขาได้รับการยืนยันจากผู้อาวุโสลม เขาก็จะสามารถหยุดกังวลได้อย่างแท้จริงว่าแก่นโลหิตบรรพกาลของเขาจะช่วยผู้อาวุโสลมได้หรือไม่
เจี้ยนเฉินไม่ได้รอนาน ประมาณห้านาที ผู้อาวุโสลมก็ลืมตาขึ้นช้า ๆ การจ้องมองของเขาเฉียบคมมากขึ้น มันเต็มไปด้วยพลังพร้อมกับความรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจและความสุขที่ไม่อาจบรรยายได้
“ผู้อาวุโสลม เป็นอย่างไรบ้าง ? ” เจี้ยนเฉินถามทันที
ผู้อาวุโสลมหัวเราะเสียงดังและพูด “เจี้ยนเฉิน สหายตัวน้อยของข้า เจ้าเป็นผู้ช่วยชีวิตข้าจริง ๆ ข้าไม่คิดเลยว่าแก่นโลหิตบรรพกาลของเจ้าจะช่วยให้ข้าผสานกับวัตถุได้จริง ๆ ”
เจี้ยนเฉินมีความสุขมากเมื่อได้ยินอย่างนั้น หัวใจของเขาที่กระดอนมาถึงลำคอก็กลับไปอยู่ในที่เดิมของมัน
