“ผู้อาวุโสลม แก่นโลหิตบรรพกาลของข้าเพียงพอหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินพูดกลับเข้าประเด็นด้วยความเร่งรีบ เขารู้ดีกว่าผู้อาวุโสลมจะไม่อาจคงสติได้นานเกินไป ดังนั้นเขาจึงกลัวว่ามัน นจะหมดเวลาก่อนที่พวกเขาจะทำอะไรได้สำเร็จหากยังปล่อยเวลาต่อไป
ผู้อาวุโสลมมองไปที่เจี้ยนเฉิน เขาถอนหายใจเบา ๆ “ข้าไม่คิดเช่นงั้น ข้า ลมที่น่านับถือ ผู้ที่ได้เขย่าโลกเซียนและต้องการช่วยเหลือผู้เยาว์จนถึงวาระสุดท้าย เรื่องราวทางโลกนั้น เป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้อย่างแท้จริง….”
“ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าจะลองใช้แก่นโลหิตบรรพกาลที่พิเศษของเจ้าแล้วดูว่ามันจะช่วยข้าได้หรือไม่” ผู้อาวุโสลมสัมผัสแก่นโลหิตบรรพกาลด้วยนิ้วของเขา ก่อนที่จะหลอมรวมมันเข้ากับร่า างกายของเขาทันที
หลังจากนั้นผู้อาวุโสลมก็นั่งลงขัดสมาธิและหลับตาราวกับว่าเขากำลังทำสมาธิ
เจี้ยนเฉินมองไปที่ผู้อาวุโสลมและรออย่างอดทน เขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เขารู้ดีว่าแม้ผู้อาวุโสลมจะยังไม่ตายอย่างที่จิตวิญญาณกระบี่บอก แต่มันก็มีอัตราความสำเร็จอยู่ที่สามในสิบส่วนซึ่งถือว่าต่ำเกินไป
ทำให้เขายังหวังว่าแก่นโลหิตบรรพกาลของเขาจะช่วยผู้อาวุโสลมแก้ปัญหาได้
